نقطه

صدقه هم استراتژی است هم تاکتیک

هر چه هست و نیست، همین رفتن‌ها و رفتارهاست؛ و «زندگی» چیزی به غیر از «حاصل ضرب حرکت‌ها» بودن، هیچ نیست. نمی‌شود نرفت و، به چیزی رسید. اقدام، قدم برداشتن است؛ و «پایان»، همان نقطه‌ای است که هر «دوپا» ـ با هم ـ به آن می‌رسند!... این «چگونه رفتن» است، که «رفتار» آدم را تبیین می‌کند؛ و تنها راه و رفتار، برای رهایی و رها شدن، به راه و روش «راستی» رفتن است.
کد خبر: ۳۵۰۳۳۷

پیامبر پاک‌اندیش ما ـ محمد بن‌عبدالله (ص) ـ از بن جان خویشتن، هماره می‌گفت: النجاتُ فی الصِدقِ؛ تنها راه رهایی، راستی ورزیدن است.

آری:

ناراستی، راه حل نیست؛ و «دروغ»، هیچ کجا و هیچ‌گاه، در معادلات زندگی «صدق» نمی‌کند!

و این است که «صدقه» نیز ـ که جز «صدق» آوردن و «راستی کردن» و «روراستی ورزیدن» و «مهربانی کردن» با خلق خدا، هیچ نیست ـ راه‌حلی هوشمندانه و صمیمانه، در راه رهایی و رشد جامعه انسان‌هاست.

«صدقه»، هر گونه اقدام صادقانه و آگاهانه‌ای است که در راستای بهبود اوضاع «انسان» و «جهان»، می‌تواند به کار گرفته شود. صدقه،‌ از جنس صدق و سرراستی است. صدقه، از جنس عشق و اشتیاق است. صدقه: انحصارها و خودخواهی‌ها را، پشت سر افکندن؛ به چاله‌ها و چالش‌های مردمان، بی‌اعتنا نبودن؛ و به راهکارهای جمعی و اجتماعی انسان و جهان، اندیشیدن و پرداختن است.

ذات صدقه، نه تنها از جنس مصرف‌گرایی و بیکاره‌پروری نیست؛ بل که خود، راهکاری در راستای بازتولید معاش‌ها و معیشت‌های انسانی است.

در اقتصاد شرک و جهان‌بینی کفر، چیزی به نام «صدقه» به هیچ وجه معنا ندارد، و نمی‌تواند هم که داشته باشد.

این تنها در جهان‌بینی الهی ‌/‌ انسانی است، که چشم‌انداز «صدق» و «صدقه»، دیدگان و دیدگاه انسان را می‌تواند تا سرچشمه همه یکتایی‌ها و زیبایی‌ها و شکوفایی‌ها بکشاند و برساند.

صدقه، در نگاه و نگره قرآن، نه تنها، یک مُسکن نیست؛ بل که یک راه‌حل و راهکار راهبردی هم هست. به طوری که هر گونه عملکرد و اقدام صادقانه و مدبرانه و صمیمانه‌ای را می‌تواند در برگیرد. صدقه، هم تاکتیک است، و هم استراتژی؛ و همه زکات‌ها، دهش‌ها، دادها، نیکوکاری‌ها، خیرخواهی‌ها و خیررسانی‌های اقتصادی ‌/‌ اجتماعی را ـ به گونه‌ای بزرگ‌اندیشانه ـ می‌توان، زیرمجموعه فراگیر صدقه، در شمار آورد.

هر جا که فقر و نداری و نابسامانی هست، نمی‌شود گفت که دین و ایمان سامان یافته و درست و درمانی هم هست. از این روی، مولا ـ امام علی (ع) ـ تیزبینانه و منصفانه، می‌گفت:

سُوسوا ایمانکُم بِالصَّدقه [نهج‌البلاغه ‌/‌ حکمت 146]

ایمان‌تان را، ‌با راهبرد و راهبری صدقه ـ از نو ـ سیاستگذاری و مدیریت کنید!

با نگاه‌های کوچک، از عهده حل چالش‌ها و مساله‌های بزرگ، نمی‌شود برآمد. همه ما، در بازنگری و بازنگاری «صدقه» ـ مثل بسیاری از کلید واژه‌های متعالی قرآن بزرگ ـ در نگاهی جهانی، بی‌تعارف، به بازتعریف و بازتولید گسترده و همه‌جانبه‌تری نیازمندیم ... تا بعد!

ابوالقاسم حسینجانی

newsQrCode
ارسال نظرات
مدرسه فراتر از نمره

در گفت‌وگوی اختصاصی روزنامه «جام‌جم» با معاون آموزش متوسطه وزیر آموزش‌وپرورش عنوان شد

مدرسه فراتر از نمره

نیازمندی ها