شاهزاده دلشدگان تنها و قانع است

15 سال پیش در سریال امام علی (ع)‌ به کارگردانی داوود میرباقری بازی داشتم.

نقش خواهر عایشه را بازی کردم و چون عایشه زن پیامبر اکرم(ص)‌ بود و تلویزیون نمی‌خواست تصویرش را نشان دهد صحبت‌های او را از طریق خواهرش مطرح کرد. بنابراین نقش خوبی داشتم، خیلی هم از نقشم راضی بودم.

بعد از سریال امام علی(ع)‌ خیلی از کارگردانان به سراغم آمدند، اما من دیگر علاقه‌ای به بازی در نقش‌های تکراری نداشتم، از طرفی کار ضبط طولانی برایم سخت بود.

از خانه سینما با من تماس گرفتند، من هم با کارگردان درباره نقشم صحبت کردم. بعد از خواندن فیلمنامه علاقه‌مند شدم که این نقش را بپذیرم، از طرفی محمدحسین صوفی (معاون رادیو)‌ هم که در جریان دعوت به همکاری من قرار گرفت خیلی استقبال و به من توصیه کرد که حتما این نقش را قبول کنم چون در روحیه من تاثیر خوبی می‌گذارد.

این فیلم داستان بسیار جذابی دارد و قرار است در روز 21 رمضان از شبکه یک سیما پخش شود. همین روز عزیز و شرایطی که فیلم دارد یک نوع تفاوت و تازگی و نوآوری است و از طرف دیگر زیاد درگیر فیلم نشدم. من کار چند روزه را در 2 روز تمام کردم، به همین دلیل زیاد خسته نشدم.

وقتی وارد ساختمان رادیو می‌شوم،‌ با دیدن انرژی و نشاط بچه‌های رادیو، احساس می‌کنم بچه‌های خودم را می‌بینم و مثل مادری که هفته‌ای یک بار به بچه‌های خودش سر می‌زند، من هم هفته‌ای یک بار به آنها سر می‌زنم و آنها هم همیشه با استقبال گرم خودشان شرمنده‌ام می‌کنند. من رادیو را خانه خودم می‌دانم و بچه‌های رادیو را دوست دارم، چون همه خیلی خوبند و خوشحالم که فراموشم نمی‌کنند و گاهی در نمایش‌های خودشان نقشی را هم به من واگذار می‌کنند تا در کنارشان باشم.

جوان‌ها همیشه دوست دارند کنجکاوی کنند و به دلیل انرژی‌ای که دارند دوست دارند از هیجانات جوانی خود دور نشوند، گاهی هم از تجربه‌های ما می‌آموزند.

در مراسم تجلیل و تقدیر پیشکسوتان همیشه دوستان به من لطف دارند و مرا مورد تشویق خودشان قرار می‌دهند. من حتی دوست ندارم این عزیزان بعد از مرگم هم به زحمت بیفتند. دوست دارم خیلی آرام و بی‌سر و صدا و بدون این که برای همکارانم زحمتی ایجاد کنم، مثل هنرمندان گمنام قبل از خودم آرام در گوشه‌ای از این خاک پاک آرام گیرم و اجتماع مردم به خاطر من باعث بروز مشکل و برهم خوردن نظم زندگی دوستانم نشود.

من تمام جوانی و ریه و انرژی‌ام را برای جایی گذاشتم که خاستگاه علاقه‌مندان بی‌شماری بود؛ جایی که همه عمرم را وقف آن کردم. باید سکوت کنم در مقابل همه چیزهایی که باید باشد و نیست چون حرمت این مکان خیلی ارزشمندتر از آن خواسته‌های ناچیز است. باز قانعم به این که هفته‌ای یک‌بار بچه‌هایم را در خانه قدیمی خودم ببینم.

به همه نقش‌هایی که با آنها زندگی کردم علاقه دارم ولی نقش شاهزاده‌خانم فیلم دلشدگان مرحوم علی حاتمی را خیلی دوست دارم که به خاطر همین نقش 6 بار جایزه گرفتم.

این بازی نیست، این یک حس است. وقتی بازیگر حس نقش را دریافت و آن نقش را باور کند تبدیل به شخصیت فیلمنامه می‌شود و می‌تواند نقش را باورپذیر بازی کند. یادم می‌آید سال‌ها پیش که در یکی از شهرهای جنوب حین بازی تئاتر که نقش یک اعدامی را بازی می‌کردم وقتی می‌خواستند اعدامم کنند به خاطر اشک و زاری من یکی از تماشاگران از جا بلند شد و فریاد زد که اعدامش نکنید، او گناهکار نیست! از این عکس‌العمل در این سال‌ها زیاد دیده‌ام.

بله. یکی از آنها را در نمایش «خرس» نوشته چخوف بازی کردم. بعد از اجرای این نقش بود که یکی از مدیران تئاتر آن زمان گفت: من مهرزاد فرانسوی، آلمانی و ایرانی را می‌شناسم ولی این زن روسی را نمی‌شناسم.