بخش قابل توجهی از پوشاک مورد نیاز کشور که گفته میشود 70 درصد آن از طریق کشور چین وارد میشود ، بالا بودن هزینه تولید در داخل کشور و عدم توجه برخی تولیدکنندگان به سلایق مختلف باعث شده است تا مردم به خرید کالاهای چینی گرایش یابند و دیگر مانند گذشته نیست که مردم حتی حاضر باشند پارچه مورد نیاز خود را خریداری و آن را تبدیل به لباس آماده کنند زیرا خرید آن از بازار بسیار به صرفهتر از آن است که کار را به خیاطیها بسپارند.
با وجودی که گفته میشود کیفیت بسیاری از پارچههای ایرانی از جمله فاستونی بسیار عالی است اما بالا بودن هزینههای دوخت و تولید و مورد پسند نبودن مدل لباسهای تولیدی با سلایق مردم باعث شده است تا مردم به خرید لباسهای چینی و تایلندی گرایش یابند.
به گفته رئیس اتحادیه پارچهفروشان تهران ورود پارچهها و لباسهای دوخته چینی و تایلندی بازار را خراب و بیرونق کرده است. محمدحسین نورایی آشتیانی در گفتگو با ایسنا افزود: با شروع فصل گرما تصور میشد بازار پارچه از وضعیت بهتری برخوردار شود؛ اما متاسفانه به دلیل ورود جنس دوخته از کشورهای هند، چین و تایلند، مردم کمتر به خرید پارچه تمایل نشان میدهند.
نورایی آشتیانی تصریح کرد: هزینه دوخت بالاست به عنوان مثال هزینه دوخت یکدست کت شلوار شاید به 300 هزار تومان برسد؛ در حالی که کت و شلوار دوخته چینی به قیمت نازل 35 تا 40 هزار تومان در مغازهها قابل دسترس است و مردم برای دوخت یک پیراهن مردانه باید حداقل 15 هزار تومان هزینه کنند در حالی که با این رقم شاید بتوانند چنددست لباس دوخته داشته باشند.
آنچه مسلم است صنعت پوشاک گردش مالی بالایی دارد و با توجه به پیشینه این صنعت در کشور در صورت توجه میتوان علاوه بر تامین نیاز داخل، بسیاری از منسوجات داخلی را صادر کرد و برای رونق این بخش علاوه بر سرمایهگذاری در تهیه مواد اولیه از جمله تولید پنبه مناسب باید در زمینه استفاده از تکنولوژیهای جدید و به روز و حمایتهای تحصیلاتی در جهت کاهش هزینههای تولید اقدام کرد.