فصل گمشده

البته خیلی‌ها هم هستند که اصلا حال فوتبال دیدن ندارند و برایشان فرقی نمی‌کند چه تیمی ببرد و چه تیمی ببازد؛ اما آنها هم خواسته یا ناخواسته عادت‌های خاص خودشان را دارند. مثلا پدربزرگ مرحوم ما عادت داشت که بلافاصله بعد از غذا، چایش را بخورد و هرجا مهمانی می‌رفت، همین عادتش باعث دردسر خودش و سایرین می‌شد؛ اما عادت کرده بود و کاریش نمی‌شد کرد.

یا مثلا همسایه ما عادت کرده که آشغال‌هایش را توی سطل سر کوچه نریزد و بگذارد دم در. هرچه هم می‌گویی هیچ جوابی نمی‌گیری، دوباره فردا با همان منظره همیشگی مواجه می‌شوی. به هر حال هرکس به یک چیزی عادت می‌کند و ممکن است این عادت (خوب یا بد) تا آخر عمر دست از سرش برندارد؛ مثل همین تماشای فوتبال که عادت ما شده است.

بگذریم، روز‌های بدون فوتبال سخت می‌گذرد و کاری هم نمی‌شود کرد، مگر این که با بروبچه‌ها جمع شویم و برویم یک جایی پیدا کنیم و تا آغاز مسابقات باشگاهی گل کوچک بازی کنیم، به هر حال هرچه که نباشد، از بیکاری و انتظار کشیدن که بهتر است.

تازه با این کار می‌توانیم این ادعا را هم داشته باشیم که داریم به صورت مرتب ورزش می‌کنیم. از قدیم و ندیم هم که گفته‌اند: «ز نیرو بود مرد را راستی‌/ ‌ز سستی کژی زاید و کاستی»