جویدنی دوست‌داشتنی

در آن زمان از صمغ گیاهی درخت ساپودیلا که از گیاهان بومی آمریکای مرکزی است برای تهیه آدامس استفاده می‌شد که به آن شیسل گفته می‌شد. به طور کلی بیش از یک‌سوم از مواد تشکیل‌دهنده آدامس شامل صمغ طبیعی گیاهانی همچون سمان کوهی و شاهدانه است و این در حالی است که گاهی نیز از پارافین جامد یا حتی موم زنبور عسل به عنوان ماده اولیه برای تهیه آدامس به جای شیره گیاهی یا صمغ درختان استفاده می‌شود. پس از جنگ جهانی دوم، شیمیدان‌ها موفق شدند به راهکاری جدید برای ساخت و تولید پلاستیک‌های مصنوعی دست یابند و به این ترتیب استفاده از این ماده شیمیایی مصنوعی به جای صمغ طبیعی که در تهیه آدامس از آن استفاده می‌شد مورد توجه قرار گرفت و به این ترتیب موادی مانند پلی‌اتیلن و پلی‌وینیل استات جایگزین صمغ طبیعی درختان شدند. تعداد انگشت‌شماری از کارخانه‌های تولیدکننده آدامس از صمغ گیاه ساپودیلا به عنوان ماده اصلی در تهیه آدامس استفاده می‌کردند. مواد نگهدارنده، شیرین‌کننده، طعم‌دهنده و نرم‌کننده مواد دیگری هستند که در تهیه آدامس مورد استفاده قرار می‌گیرند. نرم‌کننده‌ها ترکیباتی مانند گلیسیرین و روغن سبزیجات هستند که از آنها برای ترکیب دیگر مواد لازم برای تهیه آدامس و همچنین جلوگیری از سفت شدن این مواد استفاده می‌شود. از سال 1928 آدامس‌هایی تولید شد که در تهیه آنها از مواد دارویی استفاده شده بود و به این ترتیب فردی که این آدامس را می‌جوید در هنگام جویدن مواد دارویی به کار رفته در ساخت آن آدامس را بتدریج وارد بدن خود می‌کرد. اگرچه بسیاری از افراد بر این باورند که جویدن آدامس سلامت دهان و دندان را به خطر می‌اندازد،‌ اما بررسی‌های انجام شده دراین باره حاکی از آن است که جویدن آدامس ترشح بزاق دهان را تحریک کرده و افزایش می‌دهد و این در حالی است که بزاق دهان عامل مهمی در خارج ساختن باکتری‌های بیماری‌زا از دهان است. علاوه بر این بزاق دهان حاوی کربنات هیدروژن است که این ماده سبب از بین رفتن باکتری‌ها در درون دهان می‌شود. بر خلاف این باور ذهنی غلط که گفته می‌شود اگر آدامسی را ببلعید تا 7 سال به صورت هضم نشده در دستگاه گوارش باقی می‌ماند باید این نکته را خاطرنشان ساخت که نه‌تنها صمغ طبیعی بلکه حتی صمغ مصنوعی نیز به آسانی قابل هضم است و بنابراین به همان آسانی که آن را بلعیده‌اید از سیستم گوارشی شما دفع خواهد شد. اگرچه ممکن است گاهی این آدامس بلعیده شده جسم سنگ‌مانندی را در مسیر روده ایجاد کند که موجب بیماری فرد شود.