ماشین­هایی که ذرات گرد و غبار را می‌بلعند

این جارو همانند جاروهای مکشی قدیمی مجهز به یک برس گردان بود و قسمتی که روی بدنه این دستگاه نصب شده بود، نیروی لازم برای به دام انداختن ذرات گرد و غبار در محفظه مخصوص در جارو را تامین می‌کرد. این جارو در سال 1860 میلادی به عنوان نخستین جاروی مجهز به سیستم مکش ثبت اختراع شد. پس از آن آیوز مک گافی دیگر مخترع آمریکایی در سال 1868 موفق شد اختراع نخستین جاروی دستی مجهز به سیستم مکشی خلأ را به نام خود به ثبت برساند و پس از آن نمونه‌هایی از این جاروها را با قیمت 25 دلار در مراکز تجاری شیکاگو برای فروش عرضه کند که اگر چه در آن زمان تعداد زیادی از این جاروها به اهالی شیکاگو فروخته شد، اما به دلیل آتش‌سوزی بزرگ شیکاگو در سال 1871 تنها یک نمونه از این جاروها باقی مانده که در مرکز تاریخی هوور به نمایش گذاشته شده است. مک گافی اولین مخترعی بود که در قرن 19 به فکر ساخت یک جاروی دستی مکشی افتاد. با شروع قرن جدید یعنی آغاز قرن 20 جاروهای دستی جدیدی ابداع شده که از نظر عملکرد و اندازه بسیار متنوع بودند. ملویل بیسل از اهالی میشیگان توانست با طراحی و ساخت یک جاروی دستی برای همسرش یکی از کارآمدترین جاروهای دستی مکشی را که تا آن زمان طراحی و ساخته شده بود به نام خود ثبت کند. اغلب جاروهایی که تا آن زمان طراحی شده بود، تنها ذرات گرد و غبار را از نقطه‌ای به نقطه دیگر حرکت می‌داد و جابه‌جا می‌کرد و نمی‌توانست آنها را جمع‌آوری کند، اما جاروی طراحی شده توسط بیسل مجهز به برس‌هایی بود که روی استوانه‌هایی حرکت می‌کردند که حرکت این برس موجب می‌شد ذرات گرد و غبار در محفظه جارو جمع‌آوری شوند. اگرچه پس از آن نیز جاروهایی با قابلیت‌های بیشتر ساخته شد، اما موری اسپنگر نخستین فردی بود که براساس عملکرد جاروهای دستی مکشی نخستین جارو برقی را در سال 1908 اختراع کرد. از آنجا که سرمایه لازم برای تولید نخستین جاروهای برقی را ویلیام هوور - که از اقوام اسپنگر بود ـ در اختیار او قرار داده بود نخستین جاروبرقی‌ها تحت عنوان هوور به بازار عرضه و به همین نام شناخته شدند. به این ترتیب از سال 1924 به بعد این نوع جاروها به عنوان یکی از لوازم ضروری در اغلب خانه‌ها مورد استفاده قرار گرفتند.

مریم وکیلی