یک دماوند، هزار مشکل

اگر اغراق‌آمیز به نظر نرسد،‌ امروز بخش‌هایی از کوه دماوند به خاطر معدن‌کاوی‌های ولنگار به بیابان شبیه‌تر شده و نابودی کوه، ‌بیم نابودی منابع آب را تقویت کرده است.

اما داستان ساخت‌وسازهای با مجوز و بی‌مجوزی که انگار برای بالا رفتن از اندام دماوند با هم کورس گذاشته‌اند، حکایت خودش را دارد؛ همان سازه‌های بتونی بدقواره‌ای که هرازگاهی چند نفری پیدا می‌شوند و از رشد قارچ‌گونه‌شان گلایه می‌کنند؛ اما بسرعت فراموش می‌شوند.

این که زباله‌های رها شده در دماوند بیداد می‌کند، این که بوی آزاردهنده زباله‌های متعفن حتی در ارتفاع بیش از 2000متر مشام کوهنوردان را می‌آزارد، این که در دل تاریکی شب کامیون‌های حمل زباله راه جنگل‌ها را در پیش می‌گیرند و با خالی کردن زباله‌ها در حاشیه رودخانه‌ها خودشان را از شر آن خلاص می‌کنند، هیچ کدام اتفاق جدیدی نیست؛ اما باور این موضوع که شیرابه‌ زباله‌های بی‌متولی حالا درختان تنومند هیرکانی را مغلوب می‌کند، باورکردنی نیست.

امروز روز ملی دماوند است؛ روزی فقط متعلق به این کوه و جاندارانش اما چه فایده اگر حتی این روز در صفحه تقویم جایی برای خود ندارد و در بی‌اطلاعی مردم و منفعت‌طلبی بعضی‌ها، تنها این کوه سرافراز است که از کمر می‌افتد.

مریم خباز /  گروه جامعه