قصه‌ هوگو در سینما

فرانسوی‌ها حداقل دو نسخه مهم و در یادماندنی از این قصه دارند. نسخه اول را روبرت حسین در سال 1983 کارگردانی کرد که لینو ونتورا و میشل بوگوت در آن در نقش والژان و ژاور ظاهر شدند. این فیلم سینمایی که یک مجموعه تلویزیونی 200 دقیقه‌ای هم براساس آن تهیه شد، به صورت مشترک با کشور آلمان غربی تولید شد و منتقدان فرانسوی آن را خیلی دوست دارند. کلود للوش هم در سال 1995 فیلمی 175 دقیقه‌ای براساس این قصه کارگردانی کرد که ژان پل بلموندو در آن نقش والژان را بازی کرد. انتخاب بلموندو برای ایفای نقش والژان، چیزی نبود که به مذاق منتقدان سینمایی در این کشور اروپایی خوش بیاید. در نسخه دیگری که در سال 1958 به صورت محصول مشترک فرانسه با ایتالیا ساخته شد، ژان گابن نقش والژان را به عهده گرفت.

صنعت سینمای آمریکا هم نسخه معروف سال 1935 بینوایان را دارد. این فیلم توسط ریچارد بولوسلاوسکی کارگردانی شد و فردریک مارچ و چارلز لافتن در آن نقش والژان را بازی کردند. منتقدان سینمایی با وجود تحسین بازی لافتن به عنوان یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌‌های تاریخ سینما، به خود فیلم اعتنای زیادی نکردند و چنین اظهارنظر کردند که بهتر است قصه هوگو توسط خود فرانسوی‌ها تبدیل به یک کار هنری شود. آخرین فیلم سینمایی که براساس قصه هوگو ساخته شد محصول سال 1998 است که به عنوان محصول مشترک انگلستان، آلمان و آمریکا معرفی شد. بیل آگست فیلمساز سرشناس دانمارکی کارگردان این نسخه بود و لیام‌نیسن و جفری راش ایفاگر دو نقش ژان والژان و ژاور آن بودند. اما این فیلم که باشکوه و جلال و هزینه تولید کلانی ساخته شد، نه توانست مورد توجه منتقدان، قرار گیرد و نه موفقیت مالی خوبی در جدول گیشه سینماها در سطح بین‌المللی به دست آورد. منتقدان فیلم را تصنعی و سطحی ارزیابی کردند و تماشاگران هم گفتند این فیلم هیچ حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد. نمایش صحنه‌ای بینوایان هم با 6680 اجرا (از سال 1987)‌ در برادوی، سومین تئاتر پربیننده کل تاریخ صحنه‌ای این مرکز بزرگ و معتبر تاریخی است.