فیلمنامه‌نویس‌ها را هم ببینید

اتفاقا این دسته از کارگردان‌ها کمتر دست به بازنویسی می‌زنند یا این‌که خودشان نویسنده داستان هم هستند مثل حسن فتحی، اما متاسفانه اکثر کسانی که دست به بازنویسی می‌زنند این کاره نیستند. باغ شیشه‌ای که من نوشته بودم ساختار کمدی داشت.

بازنویسی زمانی ضرورت پیدا می‌کند که فیلمنامه فاقد برخی عناصر درام و کیفیت لازم باشد که این هیچ ایرادی ندارد به شرطی که کارگردان یا هر فرد دیگری که مسوولیت بازنویسی را به عهده می‌گیرد با نویسندگی و لوازم و پیچیدگی‌های آن آشنا بوده و سبقه نویسندگی داشته باشد. ولی متاسفانه بسیاری از کارگردان‌ها، اعمال سلیقه خود را بازنویسی اثر می‌دانند.

خیلی زیاد. داستانی که من نوشتم دارای تعلیق و طنز بود که در بازنویسی از بین رفت. باور کنید من خودم که نویسنده این مجموعه بودم الان نمی‌دانم در قسمت بعدی قرار است چه اتفاقی بیفتد. یکی از اتفاقاتی که در بازنویسی افتاد اضافه کردن راوی بود که موجب شد تمام تعلیق‌های قصه از بین برود. یا برخی سکانس‌ها را کاملا جابه‌جا کردند که باعث شد یک نوع بهم ریختگی و عدم انسجام در روایت قصه به وجود بیاید.

کاملا با شما موافقم. من هم معتقد بودم که یک سریال تلویزیونی باید در همان قسمت اول و دوم تماشاگر را جذب کند تا او انگیزه دنبال کردن و پیگیری را داشته باشد. مثلا آقای آئیش با قسمت اولی که من نوشته بودم بشدت مخالفت کرد به این دلیل که به قول خودش خیلی پر و پیمان بود و تعلیق‌های زیادی داشت.

من تمام تلاشم این بود که شخصیت‌های قصه را در موقعیتی قرار دهم که واکنش آنها باعث خنده مخاطب شود. شاید بتوانم بگویم که به کمدی موقعیت نزدیک بود.

اتفاقا سوال خوبی کردید. ببینید، اگر قرار است این قصه یک ملودرام یا به قول خودشان تلخ و شیرین باشد پس چرا کاراکترهای آن تیپیکال هستند! خب این نشان از تناقض است و نشان می‌دهد که بازنویسی درست انجام نشده است. یا 12 قسمت من شده 20 قسمت که شگفت‌زده شدم و این باعث شد ریتم اثر هم از بین برود.

متاسفانه بله. شخصیت‌هایی که در این سریال می‌بینیم سطحی از شخصیت‌هایی هستند که من طراحی کرده بودم.در واقع یک کاریکاتوری از شخصیت‌هایی هستند که من ترسیم کرده بودم. مثلا کیکاووسی که من طراحی کرده بودم اصلا این کیکاووس نبود. این شخصیت‌ها خیلی فانتزی هستند.

بله خیلی زیاد. من به عنوان نویسنده تلاش می‌کنم شخصیتی را برای یک بازیگر ترسیم کنم که با نقش قبلی او متفاوت باشد اما به دلیل بازیگرسالاری یا به این دلیل که فلان بازیگر خاص بلد نیست به شکل دیگری بازی کند، کارگردان یا نویسنده را مجبور می‌کند که شخصیت را تغییر دهد و متناسب با توانایی بازیگری او قصه را تغییر دهد! متاسفانه این واقعیت تلخ به فیلمنامه و اعتبار حرفه‌ای نویسنده لطمه می‌زند.

بله خب این هم حرفی است، ولی مگر من چقدر در طول سال فرصت کار کردن دارم.ضمن این‌که من برای نوشتن این داستان زحمت کشیدم. خب اگر نام من به عنوان نویسنده نباید ویترین شود سابقه کاری من چه می‌شود؟ بالاخره من هم باید یک فرصت و مجالی در اختیار داشته باشم که هنر خود را به نمایش بگذارم و اثبات کنم، هرچند گاهی این تلاش‌ها با ندانم کاری دیگران به باد می‌رود! حداقل این نتیجه را داشت که روزنامه شما این فرصت را در اختیار من قرار دهد تا بتوانم حرف‌های خود را بزنم و درد دل کنم.

بله ، خوشبختانه اسم فیلم مورد بازنویسی قرار نگرفت.

هم به دلیل شکنندگی موقعیت‌های آدم‌ها در این قصه و آرزوهای شکننده‌ای که دارند‌ و هم به خاطر ‌ از شکنندگی به شفافیت شیشه‌ای رسیدن و تاکید بر صداقت و یکرنگی.

کاملا درست است و خدا نکند که این 3 بلا همزمان سر یک فیلمنامه بیایند؛ مطمئن باشید که آن فیلمنامه نابود خواهد شد.

تعبیر و تفسیر جالبی است‌ و این البته طنز تلخی است که ما فیلمنامه‌نویسان در دوران زندگی حرفه‌ای خود بارها و بارها آن را تجربه می‌کنیم.

نه، به شکل تصادفی و در مهمانی و مسافرت برخی قسمت‌های آن را دیدم یا در خانه به شکل اتفاقی آن را دیدم.