من فقط جکی چان هستم

جکی چان می‌گوید: «وقتی به همه آن سال‌ها فکر می‌کنم... می‌بینم من به تولید فیلم‌های آمریکایی زیادی کمک کرده‌ام که «مولان»، «کونگ‌فو پاندا»، «پادشاهی ممنوع» و حالا «کاراته کید» ازجمله آنها هستند و به این دلیل که این نوع فیلم‌ها خاص بوده‌اند. این روزها ما به فیلم‌هایی نیاز داریم که معرف فرهنگ چینی ما و حمایت‌کننده آن باشند؛ آداب و رسوم و غذا و... باور دارم که کاراته‌باز بویژه، پکن و فرهنگ ما را به همه دنیا نشان می‌دهد.»

به نظر او جیدن فوق‌العاده است: «او فوق‌العاده‌ترین بچه‌ای است که من تاکنون دیده‌ام برای همین هم بعد از فیلم، اسمیت را صدا کردم و گفتم: «خب، می‌شود سرپرستی بچه‌ات را من قبول کنم؟» و او گفت: «خیلی خب باشه، برو دنبالش.» من واقعا عاشق این بچه هستم. او متواضع و واقعا با نظم بود. برای من این یک فیلم دیگر است. من به دوباره‌سازی کاراته‌باز فکر نمی‌کنم و از اول هم فقط به یک فیلم کاملا متفاوت فکر می‌کردم. من میاگی نیستم. من فقط جکی چان هستم.»

جیدن هم توضیح می‌‌دهد که کار کردن با جکی شگفت‌انگیز و همه چیز عالی بود. پدرم در این زمینه سهم خیلی مهمی داشت. او فقط دوست داشت کمک کند. او صحنه‌هایی را وارد فیلم کرد تا بتواند آن را به چیز فوق‌العاده‌ای تبدیل کند.

جکی چان در نقش‌آفرینی در این فیلم سعی کرده از هر چیزی که دور و برش هست، استفاده کند از صندلی، نور استخر و... .

خیلی از مردم عاشق این فیلم شدند و عاشق بچه‌ای که در این نقش بازی کرد. جیدن می‌گوید: «چون من در بازیگری خیلی خوب هستم، کونگ‌فو را در یک مدت طولانی یاد گرفتم و فکر می‌کنم که هنوز در سال‌های اول زندگی‌ام این فیلم را بازی کردم و احساس می‌کنم قصه فیلم هم خیلی قشنگ است و چیزهایی هم یادم داد؛ این که باید تمرکز کنی، سریع حرکت کنی و به دیگران حمله کنی و اگر آنها نتوانند دفاع کنند، شکست می‌خورند.»

او برای این فیلم و صحنه‌های خطرناک آن هیچ بدلکاری نداشت. جیدن می‌گوید: «من کاری را انجام دادم که باید انجام می‌دادم و چون وقت محدودی برای آماده شدن داشتم، باید خیلی کارها را انجام می‌دادم».

مترجم: آرزو پناهی
منبع: هالیوود ریپورتر