کاتا در آرزوی دیده شدن

کیکاووس سعیدی سرمربی سابق تیم ملی کاتا و مشاور رئیس فدراسیون کاراته در این مورد این‌گونه توضیح می‌دهد: «کاتا مانند کومیته نیست که حضور سر مربی در آن حیاتی باشد، ما به کاتاروها اعلام کرده‌ایم تا زمان معرفی مربیان تیم ملی می‌توانند تحت نظر مربیان خود تمرین کنند، این در حالیست که خود من نیز به عنوان مشاور تیم، بر تمرینات نظارت خواهم داشت.»

اما ناگفته پیداست که عدم حضور سرمربی، آن هم برای تیمی که قرار است به رقابت‌های جهانی اعزام شود یعنی از هم پاشیدگی شیرازه آن تیم، درست است که کاتاروها قرار است زیر نظر مربیان اختصاصی خود تمرین کنند، اما پرسشی که در اینجا مطرح می‌شود این است که آیا سطح فنی این مربیان در حد رقابت‌های جهانی هست؟

اگر هست پس چه نیازی به مربی تیم ملی است و اگر نیست چه دلیلی دارد که فدراسیون کاراته باز هم با نگاهی آلوده به تبعیض به کاتا بنگرد و ضمن تاخیر در برگزاری اردوهای آن، تکلیف سرمربی و حتی مربیان آن را هم مشخص نکند؟ مگرنه این‌که کاتا در مسابقات جهانی 2 فرصت گرانبها برای ما خواهد داشت پس چرا هیچ‌گاه حتی به اندازه همین دو فرصت هم به آن بها داده نمی‌شود؟

درست است که همیشه کومیته بیشتر از کاتا درخشیده و مدال‌های خوشرنگ‌تری را به ارمغان آورده است اما به جرات می‌توان گفت که اگر به کاتا هم همین قدر بها داده شود و روی آن سرمایه‌گذاری لازم انجام شود می‌توان مانند کشور ژاپن، حتی در رقابت‌های جهانی هم به آن به چشم 2 مدال طلا نگاه کرد، چراکه نسل جدید کاتای کشورمان ثابت کرده که در صورت احیاء می‌تواند وزنه سنگینی برای تیم ملی کاراته کشورمان به شمار برود.

البته کیکاووس سعیدی برای این‌که ثابت کند فدراسیون با دید بهتری به کاتا می‌نگرد از قوت گرفتن احتمال وجود یک فرصت کاتا در بازی‌های آسیایی گوانگجو خبر داد: «ما این موضوع را در قالب یک پیشنهاد بیان کردیم و پناهی رئیس فدراسیون از ما فرصت خواست در مورد آن فکر کند. این حرکت پناهی در مقابل روسای سابق که در همان ابتدای کار مخالفت خود را اعلام می‌کردند جای امیدواری دارد.»

در ادامه صحبت‌های سعیدی باید این نکته را یادآور شد که فدراسیون وقت کاراته در سال‌های 1994 بازی‌های آسیایی هیروشیما و همچنین 1998 بازی‌های آسیایی بانکوک، علاءالدین نکوفر را به عنوان کاتارو انفرادی تیم ملی اعزام کرد که حاصل آن یک مقام چهارمی ویک مدال برنز بود.

البته این در حالی بود که تیم کشورمان در این پیکارها صاحب 7 فرصت بود اما در حال حاضر با توجه به وجود 4 فرصت، این موضوع کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد، چرا که با توجه به سیطره مطلق ژاپنی‌ها بر کاتا بویژه در آسیا، دادن یک فرصت از 4 فرصت ریسک بزرگی است.

تنها در صورتی که فدراسیون بتواند در زمان باقیمانده با برگزاری اردوهای منظم و پیکارهای تدارکاتی کاتاروها را خوب ساخته و پرداخته کند، می‌توان حتی اذهان را به سمت و سوی مدال طلای بازی‌های آسیایی هم سوق داد.

منیره جامی
جام‌جم