خداحافظی با زندگی شخصی

بازی در یک مجموعه تازه به نام عامل فشار (لابینگ)‌. این یک مجموعه جذاب و دیدنی اکشن است که در لوکیشن‌های مختلفی فیلمبرداری می‌شود. ما تازه کار فیلمبرداری در آمریکا را تمام کرده‌ایم. بخش‌های مهمی از صحنه‌های مجموعه در آسیای جنوب شرقی کار خواهد شد.

در نقش جوانی به نام هالی بازی می‌کنم. این کاراکتر دوران کودکی و نوجوانی پردردسری داشته و در آن ایام هیچ وقت خوشحال نبوده است. در بزرگسالی او تصمیم می‌گیرد وارد فعالیت‌های درجه یک اجتماعی شود و با خلافکاران مبارزه کند.

خب، همه آنها از طرفداران کره‌ای معمول این مجموعه نبودند. بعضی وقت‌ها هنگام دیدار با آنها خجالت می‌کشیدم. وقتی در یک کشور خارجی هستی، برخورد با طرفداران کارهایت کمی سخت و عجیب است.

حقیقت را بگویم، 2 نفر نامزد بازی در نقش یوئیم جانگ در هائیسین شده بودند. البته اول به من بازی در این نقش پیشنهاد شد، اما به خاطر مسائلی که پیش آمد نتوانستم آن را قبول کنم و تهیه‌کنندگان آن سراغ بازیگر دیگری رفتند. تعدادی از دوستانم به من نصیحت کردند شانس بازی در این مجموعه را از دست ندهم، زیرا نقشم یک نقش چالش‌برانگیز بود و فرصت‌های خوب کاری را در اختیارم می‌گذاشت، اما در مورد نقش جومونگ باید بگویم این دست تقدیر بود که این نقش را بازی کردم.

هر دو مجموعه نهایت تلاش خود را کردند تا کارهایی جذاب و تماشایی باشند. اما شما تفاوت‌های آنها را می‌خواهید؟ در هائیسین، یک جورهایی نقشم ارتباط خیلی نزدیکی با زندگی واقعی خودم داشت. دارم شوخی می‌کنم! (می‌خندد)‌ اما امروز که آن را با جومونگ مقایسه می‌کنم، حس شخصی خودم این است که تفاوت‌های زیادی با یکدیگر دارند. در هائیسین من آدم بد قصه هستم، ولی در جومونگ نقش آدم خوب ماجرا را بازی می‌کنم.

بستگی به نوع نقش و حتی گریم دارد. در جومونگ، دیالوگ‌ها عمق داشت و جد‌ی‌تر بود. وقت زیادی صرف از بر کردن آنها کردم تا بتوانم جلوی دوربین، به شکل صحیحی آنها را به زبان بیاورم. خواست کارگردان این بود که با وجود تاریخی بودن کار، همه چیز رئال و واقعی به نظر برسد. در هائیسین من با فشار بیشتری روبه‌رو بودم، ‌نوع نقش متفاوت بود و در روزهای اول کار، شناخت دقیقی از کاراکتر خودم نداشتم. در عین حال، ما در اواسط تابستان داشتیم فیلمبرداری می‌کردیم و من به آن لباس‌ آهنی و گرم عادت نداشتم. تا به آن لباس عادت کنم، به اواخر کار تولید رسیده بودیم. در کل، احساس می‌کنم جومونگ پروژه بسیار مناسبی برای من بود. معتقدم این تقدیر من بودکه روی صفحه تلویزیون تبدیل به جومونگ شوم.

بله. نقش طوری نبود که بتوانم به آن پاسخ منفی بدهم. نمی‌توانستم خود را از نفوذ آن بیرون بکشم یا به آن فکر نکنم. این مثل یک طرح و نقشه بود. این واقعیت که تو موجودی را به تصویر می‌کشی که حکم یک فرمان را دارد، چیزی است که تو جرات فراموش کردنش را نداری. اهمیتی ندارد که من چه کار می‌کنم. این نقش همیشه همراه و در کنار من بود و یک جورهایی با من ارتباط داشت. تا همیشه این نقش و یاد و خاطره آن در ذهنم و در وجودم باقی‌ خواهد ماند. من حتی برای خودم یک کمان بزرگ خریدم و در طول کار فیلمبرداری از آن استفاده کردم. کار با‌ آن چندان مشکل نبود. می‌توانم بگویم جومونگ یک جورهایی با اجداد من نسبت دارد. به همین دلیل فکر می‌کنم بازی در این نقش چیزی بیشتر از یک تقدیر بود.

مادرم همیشه مشوقم بوده و خواسته‌هایم را تحسین کرده است. او به من جرات حضور می‌دهد. وقتی نقشی در هائیسین گرفتم، احساسم این بود که کنار آمدن با جومونگ کار مشکلی خواهد بود. این مادرم بود که به من حس اعتماد به نفس می‌‌داد و می‌گفت تو می‌توانی همه نوع نقش را بازی کنی. این مساله حس خوبی در من ایجاد می‌کرد و کمک می‌کرد تا خودم را آماده کنم جلوی دوربین،‌ بهترین بازی‌‌ام را ارائه دهم.

وظیفه یک بازیگر همین است. قبل از شروع فیلمبرداری مهارت‌های لازم مربوط به این کار را یاد گرفتم و تجربیات خوبی کسب کردم. حاصل کار بشدت تاثیرگذار بود. یادم می‌آید سرصحنه فیلمبرداری وقتی کمان سنگین با خودم حمل می‌کردم، شانه‌هایم می‌لرزید. برای من چنین وضعیتی خوب نبود، زیرا داشتم نقش جومونگ را بازی می‌کردم. مجبور شدیم این صحنه‌ها را دوباره فیلمبرداری کنیم، تا من به وزن سنگین کمان عادت کنم.

البته شدت جراحات آنقدر زیاد نبودکه بخواهد باعث دردسر شود. خوشبختانه آنها عمیق و خطرناک نبودند. وقتی دارید در کارهای تاریخی بازی می‌کنید، چنین چیزهایی طبیعی است. شما باید بسرعت اسب‌سواری کنید، بجنگید. با شمشیر و تیر و کمان سر و کار داشته باشید و مسائلی از این دست. در هر دو مجموعه، ضروری بودکه در صحنه‌هایی به صورت برعکس سوار اسب شوم و از پشت اسب‌سواری کنم. می‌دانستم این صحنه‌ها ممکن است خطرناک باشد، ولی جزو ضروریات قصه بودند. اما انکار نمی‌کنم که هنگام بازی در این صحنه‌ها کمی ترسیده بودم.

به هر حال،‌ هم از نظر فیزیکی کار سختی است و هم از نظر حسی، بویژه وقتی قرار باشد نقشی را بازی کنید که به‌آن عادت ندارید، کارتان مشکل‌تر می‌شود. اما یک مساله را فراموش نکنید. نکته مثبت قضیه این است که وقتی یک نقش مشکل را بازی می‌کنید، تجربه بیشتر و بهتری کسب می‌کنید که در کارهای آینده‌تان به دردتان می‌‌خورد.

نوع نقش می‌طلبید این اتفاق بیفتد. در عین حال، نکته عجیب این بود که بازیگر نقش مادر من همسن و سال خودم است، در حالی که باید از من بزرگ‌تر باشد! (می‌خندد)‌ باید من آن گریم تازه را انجام می‌دادم تا قصه واقعی‌تر به نظر برسد. از آنجا که کار فیلمبرداری مدت زمان خیلی زیادی وقت برد، من مجبور بودم هرچند روز یکبار اصلاح سرم را عوض کنم. ترسیده بودم کچل شوم (می‌خندد)‌.

بعد از پایان هر کاری ترجیح می‌دهم سختی‌‌ها و مشکلات آن را فراموش کنم. اما آنچه مرا در ارتباط با سرزمین بادها خشنود می‌کند، این است که نقش یک کاراکتر خوش‌بین را بازی کردم. خب، طبیعی است که بازی در بعضی صحنه‌های آن کمی سخت بود. برخی از صحنه‌های مجموعه نیمه‌‌های شب و در دل زمستان فیلمبرداری شدند. به قول بعضی از بچه‌های گروه، انگار در خود جهنم بودیم. بعضی وقت‌ها شدت سرما به قدری بود که یخ می‌زدیم، پشت صحنه کلی لباس گرم به تن می‌کردیم و وقتی می‌خواستم جلوی دوربین بروم، مدت زمان زیادی وقت می‌گرفت تا آنها را از تنم درآورم! (می‌‌خندد)‌ پس از بازی در این صحنه‌ها، کاملا احساس می‌کردم خالی و تهی شده‌ام. اما این مساله اهمیت زیادی نداشت، زیرا می‌دانستم که دارم یک نقش خوب و قابل توجه را بازی می‌کنم. می‌دانستم که این مجموعه هنگام نمایش، تاثیر خوب و بزرگی روی بینندگان خود خواهد گذاشت.

بله. همیشه از نزدیک آخرین تحولات مربوط به تکنولوژی و دوربین‌های فیلمبرداری را دنبال می‌کنم. به کامپیوترم لقب سوپر کامپیوتر را داده‌ام، زیرا حجم مطالب و اطلاعاتی که درباره دوربین‌های فیلمبرداری داخل آن ریخته‌ام بی‌نهایت زیاد است. یک روز باید عکس‌‌هایی را که گرفته‌ام به شما نشان بدهم. همیشه برای عکس‌هایی که می‌خواهم بگیرم تحقیق زیادی می‌کنم. هر روز که می‌گذرد علاقه‌‌ام به دوربین (هم عکاسی و هم فیلمبرداری)‌ بیشتر می‌شود.

به دلیل خجالتی بودنم، زندگی‌ام کمی تغییر کرده است. به عنوان یک انسان عادی، تو می‌بینی که حالا همه دنیا نام تو را می‌داند. نمی‌خواهم بگویم شهرت را دوست ندارم، ولی بعد از موفقیت جومونگ اوضاع من خیلی تغییرات عمده‌ای نداشته است. در کنار تحسین و تمجیدها با برخوردهای سرد و تلخ هم روبه‌رو بوده‌ام. ولی قرار نیست شما با کارتان همه را خشنود و راضی کنید.