معلمی که عاشق دانایی و زیبایی بود

معلم غیر رسمی

احمد سمیعی گیلانی ـ عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی ـ هم در این مراسم حق‌شناس را استاد خود خواند و گفت: اگرچه حق‌شناس استاد رسمی من نبود، اما معلم غیررسمی من بود و من در بسیاری از مجامع و محفل‌ها از او درس‌های بسیاری آموختم.

او تأکید کرد: حق‌شناس در میان استادان زبان‌شناسی ما ظاهرا یگانه‌ کسی بود که با ادبیات و نقد و نظریه ادبی نیز آشنایی عمیقی داشت. او حتی مترجم آثار ادبی بود و ترجمه او از کتاب «وطن‌فروش» مهارتش را در ترجمه آثار ادبی نشان می‌دهد و به جرات می‌توان گفت که ترجمه ادبی او به مراتب بهتر از ترجمه‌های علمی‌اش بود.

سمیعی تأکید کرد: حق‌شناس با گروه ادب معاصر فرهنگستان زبان و ادب فارسی به عنوان مشاور همکاری داشت و اندرزهای او بسیار راهگشا بود و اکنون جای خالی‌اش در محیط‌های دانشگاهی و فرهنگی به آسانی پر نمی‌شود.

همچنین یحیی مدرسی ـ استاد پژوهشکده زبان‌شناسی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ـ درباره حق‌شناس گفت: چنین آدم‌هایی ماندگارتر از آنند که بتوان نبودن آنها را باور کرد و پذیرفت. چگونه است که برخی پیش از مرگ مرده‌اند و برخی بعد از مرگ نیز زنده می‌مانند؟

تقی پورنامداریان نیز صبر بر فقدان مردی را که مظهر تامل و معرفت بود، دشوار دانست و گفت: من شاگرد غیرمستقیم حق‌شناس بودم و او افتخار داده بود و مرا به دوستی نیز پذیرفته بود.او حق‌شناس را عاشق دانش و زیبایی معرفی کرد و گفت: دیدن گلی آنچنان او را به وجد می‌آورد که خواندن نوشته‌ای درخور توجه.

همچنین علی‌اشرف صادقی، دیگر عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی علی‌محمد حق‌شناس را احب‌نظر خواند و گفت: زمانی که او مقاله‌ای می‌نوشت، حتما در آن موضوع جدیدی را مطرح می‌کرد و همیشه در مقالات خود نکته پژوهشی جدیدی را می‌گفت.