بیماران اینترنتی

بیماران اینترنتی ظاهری عادی دارند اما علایمشان واضح است. در محیط کار دو نفر در کنار هم نشسته‌اند اما با آن که چند سانتی متری با هم بیشتر فاصله ندارند ترجیح می‌دهند به صورت مجازی با یکدیگر گپ بزنند.

شاید ماجرای آن زن و شوهر آسیای شرقی را که چندی پیش نقل اخبار رسانه‌ها شد به خاطر داشته باشید. زن و شوهر آنقدر درگیر مواظبت و نگهداری از کودک مجازی خود که در محیط اینترنت ساخته بودند ، شدند که کودک واقعی‌اشان از گشنگی مرد. به همین سادگی. می‌بینید کلمات چگونه ساده بر دل این موضوع می‌نشینند. مردن در این روزها نه نیاز به بیماری آبله و سل دارد و نه هزار و یک مرض بی‌درمان. زیرا درمان‌ آنها همه یافته شده است و در این میان هیچ کس نمی‌داند داروی بیماران اینترنتی چیست. این روزها پدرها و مادر‌هایی که از تمام علوم کامپیوتر تنها خاموش و روشن کردن دستگاه کامپیوتر را بلد هستند ساعت‌ها دستگاه را در اختیار کودکانی قرار می‌دهند که نمی‌دانند شبانه‌روز در کجای این دنیا مشغول بازی! هستند تا آنان واقعا به کامپیوتر و اینترنت معتاد شوند.

روز گذشته کودک خردسال همسایه ما از چت دیرهنگام دیشب خود با فردی سخن گفت که او را نمی‌شناسد اما مرد مهربان بوده است. همین کافیست برای کودکی که حتی پدرش بلد نیست به قول او موس را به دست بگیرد. همین که مرد مهربان دنیای مجاز به او گفته است تا کنون کودکی به باهوشی تو ندیده‌ام برای او کافیست تا رویاهای کودکی‌اش کامل شود. این روزها عجیب دنیای اینترنت دامان ما شرقی‌ها را گرفته است. شاید ما هم در بزرگسالی بیمار اینترنتی باشیم که برای یک تعریف ساده یا حتی نیاز به داشتن رابطه اجتماعی نیمه‌شب از خواب بر می‌خیزیم و سری به پیغام‌رسان اجتماعی خود می‌زنیم. پس از آن است که این همه بدبختی گریبان ما را می‌گیرد. ازدواج‌های نافرجام، کلاهبرداری‌های بی‌پایان، خودکشی و ....

مهدی نورعلیشاهی / گروه فرهنگ و هنر