کابلهای دریایی یا کابلهای آبی در حقیقت مجموعهای از رساناها هستند که سطح آنها توسط پوششی عایق به طور کامل پوشانده شده است. این کابلها که برای انتقال پیامهای مخابراتی در اعماق آبها مستقر میشوند، برقراری ارتباطات مخابراتی از راه دور را در میان کشورهای مختلف امکانپذیر ساختهاند. از نخستین کابلهای مخابراتی دریایی برای مخابره تلگراف استفاده میشد. نخستین کابل مخابراتی دریایی که برای مخابره تلگراف از آن استفاده میشود، در سال 1850 میلادی و در فاصله بین دو کشور فرانسه و انگلیس در اعماق آبها مستقر شد. در سال 1858 میلادی این کابلها در اقیانوس اطلس در فاصله میان کشور ایرلند و جزیره نیوفاوندلند نیز گسترش یافت، اما از آنجا که عایقبندی کابلها با مرور زمان آسیب دیده بود، سیستم مخابره تلگراف با اشکالاتی مواجه شد و از آن پس دیگر قابل استفاده نبود تا این که در سال 1866 میلادی برای اولین بار یک کابل مخابراتی دریایی به طور ثابت و دائمی و با موفقیت در اعماق آبهای اقیانوس اطلس نصب شد و مورد بهرهبرداری قرار گرفت. در همان سال کابل مخابراتی دریایی دیگری که بخشی از مراحل راهاندازی آن در سال 1865 انجام شده بود، مورد بهرهبرداری قرار گرفت. در اجرای این دو طرح مخابراتی، سرمایهگذار آمریکایی، سایروس فیلد و همچنین لورد کلوین، از دانشمندان و محققان بریتانیایی با هم همکاری داشتند. گسترش کاربرد کابلهای مخابراتی در عرصه فناوری در دهه 1950 میلادی بسرعت ادامه یافت و به این ترتیب از کابلهای مخابراتی برای تقویت ارتباطات تلفنی نیز استفاده شد. این کابلهای مخابراتی بدون این که متحمل آسیبهای جدی شوند، برای سالیان طولانی قابل استفاده بودند و به همین علت کاربرد آنها از نظر اقتصادی نیز کاملا بهصرفه بود. این سیستم متشکل از 36 مدار تلفنی بود. پس از آن بتدریج سیستمهای مشابه دیگری بین پورتآنجلس و داش، کچیکان و آلاسکا و همچنین بین کالیفرنیا و هاوایی نصب و راهاندازی شد. کابل مخابراتی 9816 کیلومتری که در سال 1964 میلادی بین ژاپن و هاوایی مستقر شد، متشکل از 128 مدار صوتی بود و در کابل ارتباطی مخابراتی دیگری که در سال 1965 در فاصله بین دو کشور فرانسه و ایالات متحده آمریکا مستقر شده بود نیز از همین تعداد مدار صوتی استفاده شده بود، کابلهای مخابراتی جدید مجهز به تقویتکنندههای ترانزیستوری هستند و در آنها مدارهای صوتی بیشتری نصب شده است، امروزه از برخی از این کابلها برای مخابره برنامههای تلویزیونی استفاده میشود.
مریم وکیلی
منبع: wired