مرور یادتان نرود

شاید حالا فیلمی باشد که اصلا دوستش نداری. نگاهش را به زندگی، بازی بازیگرانش را، فراز و فرود داستان و پایانش را دوست نداری. درباره کتاب هم همین است. یک قطعه موسیقی، یک قطعه شعر. پیشنهاد می‌کنم کتاب‌هایی را که سال‌ها پیش دوست داشتی و به این و آن توصیه کردی حتماً در لیست کتاب‌هایی که قبل از مرگ دوباره باید خواند بگذاری. ناتوردشت سلینجر را هفت سال پیش خوانده‌ای؟ بردار و دوباره بخوان و خودت را با هفت سال پیشت مقایسه کن. نگو وقت ندارم و به جایش کتاب تازه‌ای به دست می‌گیرم. آدم باید هر از چندی خودش،‌ دانش خودش، ‌نویسنده‌ وکتاب مورد علاقه‌اش را محک بزند. ببیند این همه کتابی که خواند، ‌این‌همه فیلمی که دید چه چیزی را در ناخودآگاهش عوض کرد. آدم باید ناخودآگاه خودش را بعضی وقت‌ها گیر بیندازد.

بعضی کتاب‌ها را که اصلا نباید یک بار بلکه دوبار، سه بار و بیشتر خواند. برای خیلی‌ها همنوایی شبانه ارکستر چوب‌ها نوشته رضا قاسمی،‌ چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم نوشته زویا پیرزاد و یوزپلنگانی که با من دویده‌اند نوشته بیژن نجدی اینجوری است. خیلی‌ها هم هستند که گاو و هامون ساخته داریوش مهرجویی، از کرخه تا راین ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا، دیگه چه خبر ساخته تهمینه میلانی، نرگس ساخته رخشان بنی‌اعتماد، خانه دوست کجاست ساخته عباس کیارستمی و‌ مسافران ساخته بهرام بیضایی را این‌طوری دوست دارند.

اگر بعد از ده سال بعد از خیلی سال رفتید سراغ فیلمی یا کتابی و متوجه شدید همان‌قدر دوستش دارید که قبلا داشتید و هنوز چیزهای بیشتری به شما یاد می‌دهد بدانید که آن کتاب،‌ آن موسیقی و آن فیلم چیزی ناب است؛ گنجی است که باید هر از چندی به سراغش بروید و تلالو جواهراتش را ببینید و لمس کنید.