نقش‌های ماندگار

جوانی است که در کار خودش هم باهوش است هم باجربزه. اعتماد به نفس بالایی هم دارد و هراسی ندارد از این‌که کار ناتمام مانده یک فیلمساز مشهور فقید را دست بگیرد و آن را به سبک خودش به پایان برساند. آن هم یک پروژه بحث‌برانگیز که حواشی زیادی دارد و خیلی‌ها مایل به پیشروی آن نیستند. کارگردان ما ولی حتی نگران تهدیدهای قطعی و حتمی پیش رو در فرآیند ساخت این فیلم هم نیست و پایش را در یک کفش کرده که فیلمی را که اراده کرده بسازد. تنها چیزی که می‌تواند موقتاً او را از ادامه کار بازدارد خستگی و دلزدگی از پیگیری ماجرای قتل تختی است و سردرگمی ناشی از متفاوت بودن اقوال در این مورد بخصوص نه ترس و دلهره و احتیاط و محافظه‌کاری. برای همین است که وقتی بعد از تصمیم دوباره به ادامه دادن کار، کشفیاتش را برای همسرش شرح می‌دهد، در مقابل هراس و نگرانی او که متأثرانه می‌گوید: «وحشتناکه»، پاسخ می‌دهد: «اما اگه اجازه بدین من تازه داره خوشم میاد»!

حرفه‌ای است یا نه. به قول خودش فقط سعی می‌کند حرفه‌ای باشد. یا نه حتی می‌توانیم بگوییم او تعریف خودش را از حرفه‌ای بودن دارد. در مرام او کارگردان تا وقتی پیشنهادی را قبول نکرده نباید بابت فکر کردن درباره قبول یا رد آن پیشنهاد پول بگیرد. او روش خودش را دارد و این ویژگی هم مثل شجاع و باهوش بودنش حُسن اوست. اما یک نقص شخصیتی مهم دارد که زیاد هم مربوط به خودش نیست بلکه به زمانه‌اش مربوط می‌شود. این‌که ایمان ندارد و مردد است. این نقص مهم هم به نوعی می‌تواند یکی از آسیب‌های همان ویژگی‌های مثبت شخصیتی‌اش مثل شجاعت، هوش، اعتماد به نفس و ... باشد. در واقع کارگردان فیلم تختی یک جورهایی بیش از حد به خودش مطمئن است یا به عبارتی مغرور است.

او فکر می‌کند همه‌چیز را می‌تواند با عقل و هوش ریاضی‌گونه و شطرنجی خودش بفهمد و گویا تصور می‌کند او نه فقط در فیلمی که می‌سازد، بلکه در عالم خارج از فیلمش هم توانایی تسلط بر وقایع و پشت پرده ماجراها را داراست و می‌تواند آدم‌ها و رفتارشان را از بالا نظاره کند و درباره‌شان به قضاوت بنشیند. جلوه خطر این ناباوری او نسبت به حقایق پنهان تاریخ، و بی‌ایمانی او نسبت به حقیقت وجودی شخصیت‌های ماندگار یا همان پهلوانان واقعی را می‌توان در کابوس همسرش جست که شوهر کارگردان خود را در زمره قاتلان تختی می‌بیند و هم‌ردیف با آنها در حال صحنه‌سازی برای خودکشی جلوه دادن مرگ تختی.