می‌خواهیم شروع متفاوتی را تجربه ‌کنیم

از روزی که گروه شمس تشکیل شده تا امروز 30 سال می‌گذرد. در این مدت گروه 3 مرحله را طی کرده یعنی تا امروز 3 تغییر در نوع موسیقی‌ و اجرا داشته است.

به طور کلی تغییر در ماهیت معنایی کار نیست، بلکه در ماهیت اجرایی آن است و امکان دارد برخی شنونده‌ها کارهایی را که توسط گروه در شرایط کنونی اجرا می‌‌شود، دوست نداشته باشند که این حق طبیعی‌شان است. به هر حال هدف و سیاست بر این بوده با کاری که انجام می‌دهیم بتوانیم شنونده بیشتری را به دست بیاوریم. هدف ما کاملا بر این است که بتوانیم طرفداران موسیقی از هر نوع حتی آنهایی که شنونده آثار ما نیستند را به دست بیاوریم. این مساله در قشر جوان نمود گسترده‌تری دارد و ما می‌کوشیم به سمتی ‌برویم که جوانان را جذب کنیم، چرا که اگر قرار باشد همین طوری پیش برویم، ما هم با شنونده‌هایمان پیر می‌شویم و این اشتباه است.

از همان ابتدای کارم خیلی به تجربه‌ای که در موسیقی شد تکیه نکردم. البته حاصل کارم جاهایی موفق نبوده و جاهایی هم ناموفق از آب درآمده ولی خودم هم عقیده‌ای به تکرار ندارم چون روحیه‌ام به این شکل نیست. ممکن است خیلی از لحاظ ملودیک تغییرات عجیب و غریب نباشد ولی در مورد شیوه اجرا، سازبندی‌ها، کارگردانی کار هیچ وقت یک روند ثابت را در کارهای من نمی‌بینید در واقع یک منحنی شاید رو به بالا یا پایین دارد.

طبیعتا آدم وقتی در جایی غیر از مکانی که بزرگ شده و تجربه‌ کرده ، زندگی می‌کند و چیزهای متفاوت می‌بیند به یک آنالیز دیگری می‌رسد به طور مثال من در گذشته خیلی فکر می‌کردم موسیقی ما از هر لحاظ قدرتمند است اما هم اکنون به این نتیجه رسیدم که اگرچه موسیقی ما قدرتمند است اما ما آهنگساز، هنرمند و اجرای قدرتمند نداریم و اصلا چیزی بنام موسیقی ایرانی نداریم.ما در ایران فکر می‌کنیم موسیقی ایرانی داریم ولی وقتی از ایران بیرون می‌‌رویم، دیگر موسیقی ایرانی وجود ندارد.ما اصلا وجود نداریم.

ما برای دوستان، آشنایان و خودمان‌ کار می‌کنیم. ما خودمان هستیم و برای خودمان می‌سازیم، خودمان می‌خریم و گوش می‌کنیم در واقع کسی خریدار موسیقی ما نیست، حتی می‌شود گفت موسیقی ما نه در داخل بازاری دارد و نه در خارج.

اصلا موسیقی ما هنوز جهانی نیست. اصلا موسیقی ایرانی وجود ندارد که بخواهیم راجع به آن حرف بزنیم. موسیقی هند، عرب، چین، اروپا و آمریکا همه جا هست، ولی موسیقی ایرانی کجاست، هیچ‌جا.

ما هنرمندان موسیقی، قهرمانان تک‌نفره هستیم. یعنی هر هنرمند خودش باید راه را بسازد و جلو برود. هرکس که تأثیرگذار کار می‌کند به تنهایی کار می‌کند و این خود باعث عقب ماندگی موسیقی ما می‌شود.

خیر بیهوده نیست، ولی خیلی کار کوچکی است و اصلاً به شمار نمی‌آید، چون مخاطبان این کنسرت‌ها یا کسانی هستند که یک مقدار موسیقی ایران را می‌شناسند یا ایرانی‌های دلتنگ وطنند.

در حال حاضر این همه استعداد درجه یک را می‌بینیم که برای کمترین پول‌ها باید کارهای خیلی سطح پایین و روزمره انجام دهند.

در شیوه اجرا هر تغییری می‌توان صورت داد، ولی آن اصالت فرهنگی‌‌مان و ریشه‌دار بودن کار، موضوع دیگری است که نحوه اجرا باید با آن هماهنگ باشد و آن را تقویت‌ کند، نه این‌که آسیب بزند.

ما کم‌کم باید به این برسیم که اجرای موسیقی روی صحنه، نمایش موسیقی است؛ چرا که کنسرت جنبه دیداری دارد و تماشا کردن یک هنرمند تنها 5 دقیقه جذاب است.

موسیقی تنبور موسیقی خاصی است. پس شنونده آن هم خاص است. خیلی‌ها که موسیقی تنبور را دوست دارند با موسیقی سنتی خیلی رابطه ندارند. به نظر من موسیقی تنبور پلی است میان دیگر موسیقی‌ها، همچنین این موسیقی می‌تواند یکی از خلأ‌ها را پر کند. من خیلی‌ها را دیدم که علاقه‌مند به موسیقی غربی هستند و موسیقی تنبور را هم دوست دارند.

من معتقدم استقبال از موسیقی به نسبت 10 الی 15 سال پیش خیلی بهتر شده با این‌که نمی‌توانیم با هیچ جای دنیا مقایسه کنیم، اما به نسبت خودمان به نظرم سیر صعودی داشته است.