پیتزا، غذایی که در میان فقرا متولد شد

 این غذای خوشمزه قدمتی طولانی دارد، اگر چه گفته می‌شود پیتزا واژه‌ای ایتالیایی است، اما حقیقت این است که این واژه نخستین بار سال 997 میلادی و در زبان لاتین رایج در قرون وسطی مورد استفاده قرار گرفته بوده تا این که در قرن 16 میلادی اهالی شهر ناپل ایتالیا نان‌های تخت و گردی را که از آنها در طبخ غذا بویژه در شیرینی‌پزی استفاده می‌شد، پیتزا نامیدند. اساسا پیتزا نوعی نان بود که توسط دوره گرده‌ها در خیابان فروخته می‌شد و اغلب افراد فقیر از آن به عنوان یک وعده غذایی استفاده می‌کردند.

پیش از قرن 17 میلادی روی سطح نان‌های گردی که به عنوان پیتزا فروخته می‌شد با خمیر سفیدرنگی پوشانده می‌شد که پس از آن بتدریج پنیر و گوجه فرنگی جایگزین این سس سفیدرنگ شد. این در حالی است که اگر نگاهی به گذشته بیندازیم، متوجه خواهیم شد که تاریخچه پخت نان‌های گرد در منطقه مدیترانه احتمالا به نان‌های سنتی ایران برمی‌گردد که نخستین بار از سوی مستعمره‌نشینان نویانی به نواحی جنوبی ایتالیا آورده شد. در ژوئن سال 1889 میلادی رافائل اسپوزتیو که در یک نانوایی در شهر ناپل کار می‌کرد به این فکر افتاد که به احترام ملکه مارگریتا پیتزای مخصوصی به نام پیتزای مارگریتا تهیه کند و آن را برای پادشاه و ملکه هدیه ببرد.

رافائل اسپوزتیو تعریف مشخصی را برای طبخ پیتزا ارائه کرد که همچنان در سراسر دنیا از آن استفاده می‌شود. بسیاری بر این باورند که استفاده از گوجه‌فرنگی در طبخ نان‌های گردی که در آن زمان به عنوان پیتزا شناخته شده بود، از عوامل مهمی است که در مقبولیت جهانی پیتزا تاثیر‌گذار بوده است. در قرن شانزدهم میلادی گوجه‌فرنگی از آمریکا به اروپا برده شد. ابتدا بسیاری از اروپایی‌ها تصور می‌کردند که گوجه‌فرنگی گیاهی سمی است تا این که در قرن هجدهم میلادی مردم فقیر ساکن اطراف شهر ناپل از آن به عنوان یکی از مواد اصلی در پخت نان‌های گرد- به عنوان خوراک روزانه خود- استفاده می‌‌کردند‌ و به این ترتیب پیتزا متولد شد. در سال 1897 میلادی یک مهاجر ایتالیایی به نام جنارو لومباردی در شهر نیویورک و محله‌ای که ایتالیایی‌ها در آنجا سکونت داشتند، مغازه کوچکی را راه‌اندازی کرد و به این ترتیب فرصتی را فراهم آورد تا آمریکایی‌ها نیز برای نخستین بار طعم پیتزا را در کشورشان تجربه کنند. پس از آن شاگردش آنتونیو توتونوپرو نیز همکاری خود را با لومباردو آغاز کرد و خیلی زود پیتزاهایی که او می‌پخت با استقبال چشمگیری مواجه شد. اگرچه در آن سال‌ها مهاجران ایتالیایی ساکن نیویورک تنها مشتریان دائمی آنها بودند، اما پس از جنگ جهانی دوم پیتزا بشدت با استقبال کشورهای دیگر مواجه شد. از آنجا که پس از پایان جنگ در کشور ایتالیا از نظر اقتصادی شرایط نامناسبی به وجود آمد، آنها توانستند با مهاجرت به دیگر کشورهای اروپایی بتدریج این غذای خوشمزه را که روزی غذای محلی ایتالیا محسوب می‌شد، به یک غذای بین‌المللی مبدل سازند.