قدرت انسان

اگر خواسته‌هایی را که دست‌نیافتنی هستند کنار بگذاریم، در مورد سایر درخواست‌ها باید این نکته را فراموش نکنیم که مؤثرترین فرد در رسیدن یا نرسیدن به خواسته‌های‌مان خود ما هستیم.

همیشه آنهایی به خواسته‌‌های خود می‌رسند که بیشتر تلاش می‌کنند.

پدر، مادر، همسر، دوستان و... تنها می‌توانند نقش مشوق برای ما داشته باشند.

آن که به واقع باید بخواهد و حرکت کند، خود ما هستیم.

از آنجا که راه رسیدن به خواسته‌ها، اغلب هموار نیست و رسیدن به آنها سهل و ساده نمی‌باشد، باید تصمیم بگیریم که اتفاقات بر وفق مرادمان باشند.

بله درست می‌خوانید «باید تصمیم بگیریم که اتفاقات بر وفق مرادمان باشند.»

این هم ساده به دست نمی‌آید، باید تمرین کنید. تا به این دیدگاه برسید.

از خود بپرسید: هدفی که در ذهن دارید چقدر برایتان مهم است؟ چقدر حاضرید برای رسیدن به آن تلاش کنید؟

اگر چندان اهمیتی ندارد پس رهایش کنید. به اشتباه آن‌را هدف نامیده‌اید، اما اگر به واقع مهم است و حاضرید برای دستیابی به آن شب و روز تلاش کنید؛ پس می‌توانید.

با این دیدگاه، راه‌های رسیدن به هدف هم پیدا می‌شوند.

باید حرکت کرد و مثبت نگریست. از سختی‌های راه نترسید و با نگرشی مثبت قدم بردارید. شاید این داستان یا تمثیل را شنیده باشید، اما دوباره شنیدنش هم خالی از لطف نیست:

«خردمند پیری در دشتی پوشیده از برف قدم می‌زد که به فرد گریانی برخورد.

از او پرسید: چرا گریه می‌کنی؟

پاسخ شنید: گریه می‌کنم چون به زندگی‌ام می‌اندیشم؛ به جوانی‌ام، به آن زیبایی که در آینه می‌دیدم و به آن‌که دوستش داشتم. چرا خداوند قدرت حافظه را به انسان بخشیده است؟

او که می‌دانست من با این قدرت می‌توانم بهار عمر را به یاد آورم و خواهم گریست و غصه‌ها خواهم خورد. پس چرا این قدرت را به انسان داد؟

خردمند پیر، همچنان که در میان دشت پر از برف ایستاده بود، به نقطه‌ای خیره شد و به فکر فرورفت.

آن فرد از گریستن دست کشید و پرسید: به چه خیره شده‌ای؟ در آنجا چه می‌بینی؟

خردمند پیر پاسخ داد: دشتی از گل سرخ. خداوند مهربان، آن‌گاه که قدرت حافظه را به من می‌بخشید، بسیار سخاوتمند بود. او می‌دانست با این قدرتی که به من عطا می‌کند من در زمستان هم می‌توانم بهار را به یاد آورم، شاد شوم و لبخند بزنم.»

یادمان نرود که دیگران تنها می‌توانند تا اندازه‌ای به ما کمک کنند، چون آنها خود اهدافی دارند که باید برای رسیدن به آنها تلاش کنند.

این ما هستیم که باید وقوع آن‌چه را که می‌خواهیم، ممکن سازیم.

یادمان نرود که افکار منفی و منفی دیدن، سد بزرگ راه رسیدن به خواسته‌های‌ما هستند. همیشه می‌توان به گونه‌ای دیگر فکر کرد.

یادمان نرود که خواسته‌های‌مان را بشناسیم و با نگاهی مثبت، رسیدن به آنها را محقق کنیم.

علی مهربان