چند فیلم جذاب در جشنواره امسال

تماشای کمدی متفاوت و جذاب و کارشده «هیچ» کار عبدالرضا کاهانی. جای این نگاه شبه گروتسک به جامعه اطرافمان با این میزان انرژی انباشته در اثر، با این بازی‌های بسیار به یاد ماندنی، با یک مهدی هاشمی فوق‌العاده و یک باران کوثری همراه‌کننده و پانته‌آ بهرام بسیار مسلط و خلاق و تیم بازیگرانی که همگی ورای حد معمول بودند.

تماشای لطفا مزاحم نشوید با نمایش هوشمندانه لایه‌هایی از اجتماع که با شیرینی، نیش واقعیت‌های چرک پشت سر وقایع جاری در فیلم را گرفته بود و یک هدایت هاشمی جذاب داشت و در اپیزود آخر، 2‌‌بازی شاهکار از 2 بازیگرش که من با حیرت بازی‌شان را تماشا می‌کردم و دوست نداشتم اپیزود آخر تمام شود.

تماشای تسلط فنی کارگردانی بهرام بهرامیان در فیلم آل که برخی از سکانس‌هایش به لحاظ کارگردانی و تسلط بر فن به تصویر کشیدن فیلمنامه‌ای که تجربه‌ای کار نشده در محدوده سینمای ایران بود، بسیار غبطه برانگیز و کارشده و تکان‌دهنده بود.

تماشای توان مجید برزگر در فصل باران‌های موسمی در هدایت بازیگران، ایجاد ریتمی در خور جنس فیلم و مهم‌تر از همه نمایش چیزی پس پرده ذهن شخصیت‌هایش که گفته نمی‌شود اما احساس می‌شود و این، در عین رعایت سادگی فیلم، بسیار بسیار سخت به دست می‌آید و جای تبریک به سازنده‌های اثر دارد، مدت‌هاست که چنین فیلم ایرانی ندیده بودم و برایم تکان‌دهنده بود.

تماشای نگاه‌های معصومانه و تاثیرگذار هنگامه قاضیانی در بیداری رویاها که تلاشش برای نمایش روحی فرو ریخته و زجر کشیده اما هنوز مومن را پشت نگاهش به خوبی می‌شد حس کرد.

چند فیلم مطرح را ندیدم اما با همه وجود خوشحالم از این‌که برخی همه تلاششان را می‌کنند و از هیچ چیز هم کم نمی‌گذارند تا سینمای ایران زمینگیر شود و این سینما با همه نقایصش، هنوز زنده است و می‌تواند آدم را به تحسین وادارد.