دور باطل در ورزش

محمد علی‌آبادی، رئیس فعلی این کمیته زمانی که در راس سازمان ورزش قرار داشت چنین برداشت و نگاهی داشت و برای همین نیز با شرکت در انتخابات کمیته ملی المپیک، زمینه‌ای را فراهم کرد تا اکثر قریب به اتفاق اعضای مجمع به وی رای دهند. او امروز نیز که به واسطه تصدی مدیریت شیلات ایران دوشغله محسوب می‌شود، چنین برداشتی را دارد و به علی سعیدلو رئیس سازمان تربیت بدنی، مستقیم و غیر مستقیم چراغ سبز نشان داده که حاضر است کمیته ملی المپیک را به نفع وی رها کند. همین مساله باعث گمانه‌زنی‌هایی در این زمینه خاص شده تا عده‌ای بازهم مبحث کهنه را پیش بکشند که بهتر است ریاست سازمان ورزش و این کمیته در اختیار یک نفر باشد؛ آن هم علی سعیدلو معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان ورزش.

مشکل اینجاست که همه، جاذبه‌های مدیریتی و حوزه اقتدار آن را می‌بینند و به دنبال این نیستند که با نگاهی منطقی و از سر صدق به موضوع، منافع ورزش ایران را مورد توجه قرار دهند. آنچه مسلم است در نگاهی واقع بینانه باید به این نقطه برسیم که زوایای ورزش قهرمانی را در ید مسوولیت کمیته ملی المپیک ببینیم و در عین حال با نگاهی اقتصادی به چشم انداز کار، شرایطی را فراهم آوریم تا کمیته ملی المپیک راهکارهای درآمدسازی و استقلال مالی را مورد توجه قرار دهد و به نوعی باری را از دوش ورزش کاملا دولتی ایران بردارد. نمی‌گوییم دولت نباید بودجه‌ای را به کمیته ملی المپیک اختصاص دهد، بلکه حرف این است که متاسفانه چند سالی است همسو با نگاه به صندلی مدیریتی کمیته ملی المپیک، تمام توجهات نیز به بودجه دولتی این کمیته معطوف و از کارهای اقتصادی و درآمدسازی غفلت شده است. در حالی که تا همین چند سال پیش نگاه بر این بود که مدیری قوی خارج از حیطه سازمان ورزش در راس کمیته ملی المپیک قرار بگیرد که بتواند برای ورزش قهرمانی ایران دست به فرصت سازی زده و در عین حال با فعالیت اقتصادی و بازاریابی، نیم نگاهی نیز به درآمدسازی داشته باشد. متاسفانه امروز همه چیز در ورزش ایران می‌خواهد از منظر دولتی آن مورد توجه قرار گیرد، در حالی که وقتی ادعا می‌کنیم به دنبال ورزش حرفه‌ای هستیم باید قواعد این ورزش را نیز درنظر بگیریم و بکوشیم تا بنیه ورزش اصولی تقویت شود. چه در غیر این صورت کاملا طبیعی است که هر رئیسی که در راس ورزش ایران قرار می‌گیرد، پس از مدتی به فکر گسترش حوزه اقتدار مدیریتی خویش در کمیته ملی المپیک می‌افتد و این چرخه مدام در ورزش ایران تکرارمی شود. خوشبختانه تا به امروز علی سعیدلو تمایلی برای تصدی مدیریت واحد کمیته ملی المپیک و سازمان ورزش نداشته است و امیدواریم کسانی نیز که طرف مشورت او قرار می‌گیرند، چنین توصیه‌ای را به وی نداشته باشند که ورزش از آن طرفی نخواهد بست. تاکید داریم که ورزش ایران اگر می‌خواهد از فرصت‌های خود به بهترین شکل استفاده کند و جایگاه‌های خود را در آسیا و جهان ارتقا بخشد، باید یک بار برای همیشه به این باور قطعی برسد که بین مدیریت در سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک تفکیک قائل شود.