ما و سیگار وینستون

ابطحی گفت: این سرمایه‌گذاری مشترک، موجب کم شدن 25 درصد واردات سیگار به کشور می‌شود و ارز حاصل از فروش نفت به جای خروج از کشور به خزانه دولت می‌رود و در این میان، قیمت سیگار هم ارزان می‌شود. او این اتفاقات را به دهه فجر متصل کرد تا نشان دهد راه افتادن کارخانه تولید سیگار، اقدامی مبارک است.

اما ابطحی قبل از آن که از استقلال نسبی کشور در تولید سیگار خبر دهد و با اعلام کاهش قیمت آن، جمعیت سیگاری کشور را خوشحال کند، بهتر بود به چند پرسش پاسخ می‌داد:

مگر قرار نیست، دهه فجر نمادی برای نشان دادن عمران و توسعه کشور باشد؛ یعنی همان 10 روزی که محرومان کشور منتظرش می‌مانند تا چراغی در خانه‌اشان روشن شود، راه‌های باریک و خاکی‌اشان آسفالته شود و راه افتادن چرخ‌های صنعت، شهرشان را رونق دهد؟ پس حالا چه شده که آغاز تولید سیگار آن هم سیگاری خارجی با نام دهه فجر پیوند می‌خورد؟

آنهایی که شهر رشت را برای تولید سیگار انتخاب کرده‌اند، مگر نمی‌دانند محرومیت‌های این شهر و توابع آن زیر پوشش سبز جنگل‌هایش مخفی شده و مردمش چشم به راهند تا این مشکلات و محرومیت‌ها پایان یابد؟!

حالا که در رسانه‌ها تبلیغ‌کنندگان سیگار را تقبیح کرده‌ایم و فریاد زده‌ایم که هزینه ناشی از مصرف سیگار و بیماری‌های ناشی از آن سر به آسمان کشیده است چرا سخن از طرحی به میان می‌آوریم که لطماتش چند برابر فواید آن است؟

شاید کمی احتیاط برای بیان حرف‌هایمان و وقت‌شناسی برای رساندن خبرهایمان بهتر باشد.