حکم بی‌سرانجام

لیونی که تا قبل از سقوط دولت ایهود اولمرت، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل عهده‌دار وزارت امور خارجه بود براساس این حکم برای پاسخگویی به اتهاماتی که از سوی یک شرکت معاضدت حقوقی به نیابت از خانواده‌های فلسطینی آسیب دیده در جنگ زمستان گذشته به او وارد آمده تحت تعقیب قرار گرفته است.

این حکم در واقع اولین حکمی نیست که علیه مقامات اسرائیلی صادر می‌شود. دادگاه‌های اروپایی که براساس قوانین حقوقی اتحادیه اروپا محق به بررسی شکایاتی هستند که حتی در خارج از قلمرو اتحادیه به وقوع پیوسته‌اند پیش از این هم بارها علیه چهره‌های برجسته سیاسی و نظامی تل‌آویو حکم صادر کرده‌اند.

حکم صادره از سوی دادگاهی در اسپانیا که در آن چند مقام ارشد وزارت جنگ و ارتش اسرائیل تحت تعقیب قضایی قرار گرفته بودند برای چند روز روابط مادرید - تل‌آویو را متشنج کرد اما خیلی زود به فراموشی سپرده شد.

اگرچه حکم صادره علیه لیونی همچون احکام صادره علیه سایر صاحب‌منصبان اسرائیل ره به جایی نخواهد برد و همان طور که برخی منابع خبری دیروز اعلامکردند این حکم قبل از آن که خورشید روز گذشته نورش را از زمین دریغ کند و شب از راه برسد، لغو شد. با این حال اگر این خبر درست نباشد هم تقریبا هیچ کس به دستگیری لیونی امیدی ندارد و تنها جنبه روانی این خبر اهمیت دارد.

نکته‌ای که در این ماجرا مورد بی‌توجهی قرار گرفت سکوت معنادار و عجیب رسانه‌های خبری در قبال این مساله بود. اگر دادگاهی در امارات، عمان یا جزایر دورافتاده و ناشناسی مثل سلیمان و سن‌وینسنت حکم به دستگیری هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا یا یکی از مقامات ارشد کره‌شمالی یا ایران می‌داد آیا واقعا واکنش مراجع خبری فراملیتی همین بود که در مورد ماجرای لیونی هست؟

متاسفانه مراجع خبری باتوجه به گرایش‌ها و اهداف خود گاه موضوعی مهم را آنچنان بایکوت می‌کنند که گویی هیچ اهمیتی ندارد و در مقابل گاه موضوعاتی بی‌اهمیت را آنچنان پر و بال می‌دهند که این تصور را به مخاطب القا می‌کند که حادثه‌ای با اهمیت جهانی به وقوع پیوسته است.

لیونی اولین مقام اسرائیلی نیست که در دادگاهی با اتهام بزرگی چون ارتکاب جنایات جنگی تحت تعقیب قرار می‌گیرد و آخرین هم نخواهد بود اما دنیا با آرامش و در سکوت چشم خود را روی این اتهامات بسته و هیچ دادگاهی در هیچ کشور به اصطلاح متحده و جهان اولی حتی حاضر به پیگیری این اتهامات نیست.

صرف‌نظر از درست یا غلط بودن این اتهام آیا این رویکرد بی‌طرفانه و عادلانه است؟