بیماری پارکینسون

نشانه‌ها: کندی در همه حرکات مانند حرف زدن، نوشتن، کارکردن، لباس پوشیدن و حتی پلک زدن، سفتی و لرزش منظم اندام که در هنگام فعالیت یا استراحت کامل از بین می‌رود، نگاه ثابت، چهره ماسکه، تکلم با آهنگ یکنواخت و دامنه کوتاه، اختلال حس بویایی، تعریق زیاد، افزایش بزاق، افت فشارخون در وضعیت ایستاده و اشکال در جویدن و بلعیدن غذا، بی‌اختیاری یا احتباس ادراری، یبوست، اختلال در خواب.

نشانه‌های این بیماری در مراحل پیشرفته به شکل متقارن درمی‌آید ولی به طور معمول شروع آن غیر قرینه بوده و برای مثال با لرزش خفیف در انگشتان یک دست یا یک پا آغاز می‌گردد. لرزش دست‌ها شدیدتر است و لرزش پاها (و در نتیجه تنه) لب‌ها، زبان و عضلات گردن و پلک‌ها نیز به وضوح دیده می‌شوند. هرگز فلج کامل ایجاد نمی‌شود و هیچگونه تغییر حسی وجود ندارد ولی ممکن است دردهای عمقی در مفاصل و عضلات احساس شود. بیمار به علت وجود لرزش قادر به مراقبت از خود نمی‌باشد، اما هنوز امکان دارد که در اثر تحریک یا استرس شدید روحی، حرکات پیچیده را به سرعت و به طور موثر انجام دهد. در واقع شدت علایم به میزان زیادی تحت تاثیر عوامل احساسی قرار دارد. گرچه این بیماری همواره پیش‌رونده است، با درمان دارویی مناسب می‌توان نتایج خوبی گرفت. حدود نیمی از بیماران دارای علایم افسردگی هستند و در 30 تا 40 درصد نیز اختلال شناختی وجود دارد.بعضی از بیماری‌ها ممکن است در ابتدا شبیه پارکینسون باشند و بیمار تحت درمان دارویی قرار گیرد مانند: لرزش وراثتی و لرزش‌های ناشی از پرکاری تیروئید، سکته مغزی خفیف، تومورهای ناحیه پیشانی، بیماری ویلسون، آلزایمر، مصرف طولانی داروهای اعصاب مانند هالوپریدول، پرفنازین، کلرپرومازین و فلوفنازین.

پارکینسون ناشی از داروهای اعصاب: این عارضه در 15درصد موارد و حدود 2 ماه بعد از مصرف داروی اعصاب دیده می‌شود. در خانم‌ها و پس از 40 سالگی شایع‌تر است. پس از قطع دارو، علایم پارکینسون ممکن است 2 هفته تا 3 ماه در افراد مسن باقی بماند که برای رفع آن باید به درمان پارکینسونی ادامه داد.

درمان: هنوز درمان یا روش قطعی برای جلوگیری از پیشرفت این بیماری پیدا نشده است و داروهایی که به کار می‌رود تنها علایم بیماری را کاهش می‌دهند. روش‌های فیزیوتراپی و دیگر اقدامات توانبخشی در بهبود وضع بیماران پارکینسونی اهمیت ویژه‌ای دارد. کنترل وزن و مصرف کمتر پروتئین‌ها، چربی و سیگار و مصرف بیشتر سبزی و میوه توصیه می‌شود. عمل جراحی و سلول درمانی نیز موثر بوده است.

مهرانگیز توتونچی