محمدحسین ناصربخت، مدرس دانشگاه و عضو انجمن تعزیه ایران درباره تفاوتهای نسخههای گوناگون یک مجلس تعزیه به جامجم میگوید: تعزیه نمایشی است که شعر و موسیقی از ارکان اصلی آن هستند و از این رو با توجه به موسیقی و ادبیات هر ناحیه از ایران، رنگ و بوی متفاوتی مییابد.
وی ادامه میدهد: با توجه به فرهنگ عامه و بحث مخاطبشناسی هر منطقه از کشور، نسخههای متفاوت و خاصی از یک مجلس تعزیه به نگارش درآمده است که مقایسه تطبیقی آنها میتواند در حفظ بهتر و بهکارگیری دوباره این میراثهای مکتوب به کارآید.
داوود فتحعلی بیگی، کارشناس و پژوهشگر عرصه تعزیه نیز که فردا در نشست بررسی زمینههای نسخههای گوناگون تعزیه حضور خواهد داشت، در این باره توضیح میدهد: بسیاری از مجالس تعزیه از سوی نویسندگان 4 گوشه ایران بارها نوشته شده و با توجه به ذوق و سلیقه آنها و فرهنگ منطقه محل سکونتشان، ویژگیهای خاص خود را دارند.
وی میافزاید: متاسفانه از آنجا که امروزه خاستگاه بسیاری از نسخههای موجود مشخص نیست، نیازمند یک بررسی همهجانبه هستیم تا به ریشههای سرزمینی خلق هر یک از این آثار ارزشمند دست پیدا کنیم. در 2 نشست صبح و بعدازظهر موزه هنرهای اسلامی، مرتضی صفاریان از پیشکسوتان تعزیه نیز حضور خواهد داشت و با توجه به تجربه 70 سالهاش در این عرصه، درباره ویژگیهای هر نسخه توضیح خواهد داد. وی در همین رابطه به «جامجم» میگوید: برخی از نسخههای تعزیه که امروز به دست ما رسیده، در واقع از تلفیق و ادغام چند اثر دیگر پدید آمده است که میتوان با بررسی آنها، پیشینه و ویژگیهای نسخهنویسی در هر منطقه از ایران را شناسایی کرد.
صفاریان تاکید میکند: در اجرای نسخههای متعدد هر مجلس تعزیه، باید به ویژگیهای موسیقایی و فرهنگی نهفته در آن با توجه به منطقه خاستگاهش توجه کرد تا اصالت این آثار را دچار خدشه نکنیم.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم