فرار «ستاره» به خاطر ترس از تنبیه والدین
دختر 14ساله ای به نام ستاره وقتی پس از خروج از مدرسه برای تفریح به اتفاق چند دوست خود به یکی از بوستان ها رفته بود ، پس از تاخیر در بازگشت به خانه و ترس از برخورد والدین
به گزارش خبرنگار ما ، والدین دختر 14ساله ای به نام ستاره با مراجعه به شعبه سوم دادسرای جنایی تهران عنوان کردند دختر آنها پس از خارج شدن از مدرسه ، به خانه مراجعه نکرده است . به دنبال این اعلام ، بازپرس دادسرای جنایی تهران دستور قضایی لازم را در این خصوص صادر کرد و پرونده برای تحقیق به شعبه 11پلیس آگاهی تهران ارجاع شد. 4روز پس از مطرح شدن موضوع ، این دختر به همراه والدین خود به شعبه بازپرسی دادسرای جنایی تهران مراجعه و عنوان کرد هنگامی که از مدرسه قصد بازگشت به خانه را داشته است ، 2دختر به نامهای منیر (معروف به مونا) و منصوره (معروف به سحر) به همراه جوان تنومندی به نام سیامک با بستن راه وی ، او را با چاقو تهدید و پس از ربودن ، او را به یک بوستان منتقل کرده و قصد داشته اند تا او را در یک دکه مطبوعاتی زندانی کنند، اما چون کسی در این محل حضور نداشته است ، آنها وی را در راه پله منزل یکی از دختران زندانی کرده اند. در پی این اظهارات ، بازپرس سعید رضایی دستور دستگیری مونا، سحر و سیامک را صادر کرد. با دستگیری این 3نفر، آنها اعتراف کردند این دختر در حالی که در کوچه ها آواره بود، با مونا تماس می گیرد و از او می خواهد تا وی را در خانه اش پناه دهد و از آنجا که پدر مونا از این موضوع بی اطلاع بوده ، این دختر به درخواست خود، مدت 4شبانه روز در راه پله ساختمان مخفی می شود. در پی این اظهارات ، ستاره در حالی که می گریست ، به بازپرس جنایی گفت : آن روز وقتی از مدرسه بیرون آمدم ، به اتفاق 3نفر از دوستانم تصمیم گرفتیم تا برای تفریح به یکی از بوستان ها برویم و من زمانی به خود آمدم که متوجه شدم 3ساعت از زمان مقرر که باید در خانه حضور پیدا می کردم ، گذشته است ، بنابراین از ترس والدین به دوستم مونا تلفن کردم و از او خواستم تا مرا پناه دهد، زیرا والدینم نسبت به رفت و آمدهای من بسیار حساس هستند. در پی این اظهارات ، بازپرس جنایی تهران قرار منع تعقیب متهمان را صادر کرد. سعید رضایی ، بازپرس جنایی تهران در این خصوص به خبرنگار ما گفت : خانواده باید هشدارهای لازم را در ارتباط با ناهنجارها به فرزندان خود یادآوری کنند و نحوه برخورد آنها با فرزندان به گونه ای نباشد که موجب ترس آنها شود و نوجوانان را وادار به فرار از خانه کند.
