خاکستر ذغال سنگ خطرناک‌تر از پسماندهای هسته‌ای

جالب است بدانید که بر اساس نتایج به دست آمده از این تحقیقات انتشار ذرات رادیواکتیو از پسماندهای نیروگاه‌های ذغال سنگ در مقایسه با نیروگاه‌های هسته‌ای بسیار بیشتر است.

در حقیقت میزان رادیواکتیویته خاکسترهایی که با انتشار در محیط اطراف یک نیروگاه برق که در نتیجه سوختن ذغال سنگ برای تولید نیروی برق ایجاد می‌شود، صد برابر ذرات و پسماندهای یک نیروگاه هسته‌ای است که مقدار انرژی الکتریکی برابر آن را تولید می‌کند. اورانیوم و توریوم دو عضو رادیواکتیوی هستند که در ذغال سنگ وجود دارند و بقایای آن در طبیعت به اندازه‌ای است که مشکل خاصی را ایجاد نمی‌کند.

پس از سوختن ذغال سنگ، میزان تجمع این دو ماده رادیواکتیو به بیش از 10 برابر سطح طبیعی آن افزایش خواهد یافت. گاهی ذرات خاکستر اورانیوم به خاک و آب موجود در محیط اطراف یک نیروگاه ذغال سنگ نفوذ کرده و در نتیجه محصول آن منطقه و مواد غذایی حاصل از آن را آلوده می‌کند.

بنابراین ممکن است مقادیری از این تابش‌ها سلامت افرادی را که در شعاع 800 تا 1600 متری این منطقه زندگی می‌کنند تحت‌‌تاثیر خود قرار دهد.

اگرچه زندگی در فاصله یک کیلومتری از یک نیروگاه ذغال‌سنگ میزان مواجه شدن با تابش‌های رادیواکتیو را تا حداکثر 5 درصد در سال افزایش خواهد داد اما باز هم خطر ناشی از این مقدار تابش کمتر از خطرات حاصل از قرار گرفتن در معرض تابش اشعه ایکس در زندگی روزانه انسان است.

البته باید توجه داشت که خطر ناشی از انتشار امواج رادیواکتیو در اطراف نیروگاه‌های ذغال‌سنگ و نیروگاه‌های هسته‌ای تنها افرادی را که در این نیروگاه‌ها مشغول کار هستند در معرض خطر قرار می‌دهد.

اما عامل مهم دیگری که بهره‌برداری از نیروگاه‌های ذغال‌سنگ را با محدودیت مواجه ساخته این است که این نیروگاه‌ها می‌توانند تاثیر قابل توجه و چشمگیری در افزایش آلودگی‌های زیست محیطی ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای داشته باشند.