لبخند دائمی‌ بهتر از خنده موقتی است

شمس‌العماره را افراد متفاوتی از گروه‌های مختلف جامعه تماشا می‌کنند و هر کدام از این مخاطبان برای پیگیری این سریال کمدی، دلایل خودشان را دارند. گروهی از داستان خوششان آمده و گروهی دیگر بازیگران سریال را می‌پسندند.

عده‌ای با شمس‌العماره ارتباط برقرار کرده‌اند؛ چون می‌بینند که این سریال اصلا تلاش نمی‌کند با انواع حقه‌های روایی و بصری، مخاطب را به دام بیندازد. شمس‌العماره داستانی ساده اما گرم دارد؛ نویسندگان این سریال تلاش نکرده‌اند که حرف‌های گنده و بزرگ را به‌مخاطب تحمیل کنند.

آنها فقط به روایت داستان زندگی آدم‌ها بسنده کرده‌اند و چه چیزی زیباتر از بیان داستان زندگی، وقتی که حوادث آن جدی گرفته نمی‌شود. زندگی با خوبی‌ها و بدی‌هایش باید جریان داشته باشد، باید این جریان را بپذیری تا بتوانی به زندگی ادامه بخشی. آدم‌های شمس‌العماره زندگی را دوست دارند و می‌خواهند حیات ادامه داشته باشد، آن هم از نوع خوبش.

عمه خانم سرطان دارد اما نه او ونه اطرافیانش نمی‌خواهند تسلیم این بیماری که انتهایش مرگ است، شوند. پری خانم که اواخر میانسالی را طی می‌کند، هنوز آنقدر جوهر زندگی را در خود زنده می‌بیند که به خودش اجازه عاشق شدن می‌دهد. همان‌گونه که هرمز خان سرشار از شور زندگی است. شکور و باران زوج جوانی هستند که مشکلات ریز و درشت، آنها را احاطه کرده است، آنها به عنوان نمایندگان نسل جوان باید با تمام این مشکلات دست و پنجه نرم کنند تا نشان دهند جوانان کم نمی‌آورند.

آنها همه راه‌ها را می‌روند تا راه درست زندگی را پیدا کنند؛ همان‌گونه که لیلا و شریفه به روش خود و نوع تربیت و امکانات خانوادگی خود به دنبال راهی برای زندگی هستند. رحمت و زیور، دوست داشتنی‌ترین شخصیت‌های شمس‌العماره هستند.

زیور را می‌توان نماینده زنانی دانست که بدون توجه به موقعیت اجتماعی و طبقه‌ای که در آن قرار گرفته است، تلاش می‌کند تا از لحاظ فردی، شخصیت خود را کامل کند. رحمت، واقعیت مردی است که جایگاه خود را پذیرفته و نمی‌خواهد آن را تغییر دهد. تنها نگرانی او این است که نکند بعد از ازدواج لیلا، او و خانواده‌اش مجبور به ترک عمارت شوند.

نویسندگان و کارگردان شمس‌العماره نمی‌خواسته‌اند که مخاطب را مدام بخندانند، آنها حتی نخواسته‌اند تا لبخند بیننده را به خنده تبدیل کنند. یک لبخند دائمی ‌بهتر از خنداندن موقتی است.

شمس‌العماره به عنوان سریال طنزی متفاوت در جلب مخاطب و رضایتمندی اوموفق شده چون سازندگان آن جرات به خرج داده و از بازیگرانی استفاده کرده‌اند که تا کنون تجربه بازی در سریال‌های طنز را نداشته‌اند.

بازیگرانی که از نوع بازیشان معلوم است که با داستان سریال ارتباط برقرار کرده‌اند و آن را دوست دارند و چون قصه آدم‌های شمس‌العماره را باور کرده‌اند، توانسته‌اند زندگی جریان یافته در این عمارت را بدرستی به نمایش بگذارند. شمس‌العماره را می‌توان سریالی طنز و فاخر دانست، چون به دام لودگی نیفتاده است و برای خنداندن مخاطب، خود را به هر در و دیواری نمی‌کوبد.

طاهره آشیانی