سیر تاریخی شناسایی و درمان سرطان پستان از گذشته تا اکنون

در سال 548 قبل از میلاد، تئودرا، ملکه بیزانس بعد از آن که به دفعات برای درمان سرطان پستان‌، توده سرطانی‌اش بریده و سوزانده شد، از عمل خودداری کرد و مرد.

آتوسا، دختر کوروش، همسر داریوش اول و مادر خشایار، یکی از نخستین زنانی است که در سن 75 سالگی و به دلیل عوارض مربوط به این سرطان، 475 سال قبل از میلاد مسیح فوت کرد. او به علت شرم، بیماری‌اش را از پزشکان مخفی می‌کرده است.

بقراط در قرن پنجم قبل از میلاد عقیده داشت که سرطان پستان ناشی از اختلال در صفرا، یعنی یکی از اخلاط چهارگانه بدن (صفرا، سودا، بلغم و خون) است.

در سال 1654، رامبراند، تصویری از خانمی به نام بتسدا را کشید. 300 سال بعد، یک پزشک ایتالیایی که در حال گذراندن تعطیلات خود در آمستردام بود، هنگام بازدید از یک موزه و دیدن این اثر، متوجه عدم تقارن سینه‌ها و همچنین التهاب و فرورفتگی در سینه چپ این نقاشی شد که نشان‌دهنده سرطان بود.

ملکه مادر فرانسه در سال 1666 در صومعه‌ای که خود تاسیس کرده بود، به خاطر ابتلا به سرطان پستان درگذشت. در این صومعه، او از راهبه‌هایی که همان سرطان را داشتند، مراقبت می‌کرد.

یک جراح فرانسوی به نام ژان لوئیس پتی و بعد از او یک جراح اسکاتلندی به نام بنجامین بل، نخستین پزشکانی بودند که در جراحی‌هایی غده‌های لنفاوی، بافت سینه و عضلات زیر توده سرطانی سینه را در جراحی‌هایی برداشتند.

کار موفقیت‌آمیز این دو جراح بعدها در سال 1882 به وسیله دکتر ویلیام استیوارت هالستد تکمیل شد. او شیوه‌ نوینی از جراحی پستان را ابداع کرد که با نام خودش مشهور است؛ رادیکال ماستکتومی هالستد.

در سال‌های 1930 تا 1940، شیمی‌درمانی و پرتودرمانی، امیدهایی برای روش‌های درمانی بهتر به وجود آوردند.

از سال 1970 به بعد، روش‌های تشخیص زودهنگام، ماموگرافی، لومپکتومی و هورمون‌درمانی رواج پیدا کرد.

جیمز اولسون، تاریخدان آمریکایی در کتاب ارزشمند خود به صورت گذشته‌نگر و با نگاهی تاریخی به بیماری سرطان سینه نگریسته است. اولسون که استاد تاریخ یکی از دانشگاه‌های تگزاس است، این کتاب را در سال 2002 نوشته است.