محققان در دهههای گذشته با بررسی آناتومی و ساختار زیستی گوش پروانهها دریافتند، این ویژگی تنها در برخی گونههای خاص از پروانه یافت میشود.
آخرین تحقیقات انجام گرفته، درباره گوشهای موجود روی بالهای پروانهای از مناطق حارهای به نام مورفو بوده است. مطالعات محققان دانشگاه بریستول درباره لایه شنوایی که در لایه زیرین بالهای آبی رنگ این پروانه زیبا قرار گرفته، مشخص کرد این لایه بادامی شکل است و در مرکز خود یک برجستگی مشابه زرده تخممرغ دارد و از همین رو به این غشا لایه نیمرو گفته میشود.
امواج صوتی ناشی از آواز پرندگان یا خرد شدن برگهای پاییزی به این غشا ضربه وارد میکند و به پالسهای عصبی تبدیل میشود که در نهایت این پالسها از سوی سلولهای عصبی جاندار دریافت میشود.
برای درک چگونگی تاثیر لایه نیمرو بر شنوایی پروانهها، محققان اصواتی با فرکانسهای متفاوت برای پروانههایی که دامنه شنوایی آنها هزار تا 5000 هرتز تخمین زده شده بود، پخش و برای مشاهده تغییرات در لایه شنوایی، از اسکنرهای لیزری استفاده کردند.
نتیجه آزمایش نشان داد اصواتی با فرکانسهای پایینتر، تنها لایه خارجی غشا و فرکانسهای بالاتر، کل ساختار از جمله ساختار کلاهکشکل را دچار ارتعاش میکند. در کل لایه شنوایی در پروانهها عکسالعمل مناسبی نسبت به فرکانسهای پایینتر دارند و این پدیده نشان میدهد، گوشهای پروانهها بیشتر نسبت به این دامنه از صوت حساس هستند.
در عین حال فرکانسهای بسیار بالا مانند فرکانسهای آواز پرندگان به پروانه هشدار میدهد در پناهگاه خود بماند یا از ترفند استتار مخصوص به خود استفاده کند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم