سکه زندگی

هر کس دوستانی دارد که با او تماس می‌گیرند و آنقدر حرف می‌زنند که گویی خیال ندارند گوشی تلفن را بگذارند. حتی ممکن است خود شما قبلا گیر یکی از این آدم‌ها افتاده باشید که دوست دارند تمام جزئیات ماجراهای زندگی خود را پشت تلفن، مو به مو تعریف کنند و اهمیتی نمی‌دهند که چقدر طول می‌کشد. در داستان‌های این اشخاص همیشه حوادث پر از احساس و ملودرام، از قبیل حالت‌های ترحم‌انگیز، شور و هیجان، عذاب روحی، سرگشتگی و حیرت موج می‌زند. بدیهی است که شما به سختی می‌توانید از شر تلفن چنین افرادی آسوده شوید. ممکن است در حال حاضر پیش خود فکر کنید که چنین دوستی ندارید ولی شاید یک روز چنین دوستی پیدا کنید که خواسته و ناخواسته با تلفن‌های بی‌جا و نابهنگام خود آرامش شما و خانواده شما را سلب کند.

مطمئنا هنگامی‌که متوجه شوید دوست جدید شما از این خصوصیات بی‌بهره نیست، مایل به گوش دادن به حرف‌های او نخواهید بود. در زمان گفتگو با این افراد، علاوه بر اتلاف ساعت‌ها و روزها و وقت پشت تلفن، چیزهایی می‌شنویم که آنها را حرف‌های مفت می‌نامیم. در چنین شرایطی، به جای این‌که گوشی تلفن را از شدت عصبانیت به گوش خود بچسبانید، بهتر است خودتان را از شر دوست وراج خود برهانید. اما چطور؟ برای پرهیز از این گونه حرف‌ها، نباید پیش از حد لزوم پشت تلفن معطل بمانیم. در زیر چند راه برای گریز از این مخمصه پیشنهاد شده است.

فورا بگویید خداحافظ، باید قطع کنم، بیش از حد ساده به نظر می‌رسد، اما باور کنید خیلی موثر است.

با گفتن «ببخشید، باید قطع کنم، چون کس دیگری هم پشت خط منتظر است.» به مکالمه پایان بدهید.

هرگز به افراد وراج تلفن نزنید. پاسخ متقابل به تلفن‌های این گونه افراد را به تاخیر بیندازید یا فراموش کنید. توجه کنید که این کار برای این‌که موثر واقع شود نیاز به زمان دارد، زیرا افراد وراج، صبر و تحمل زیادی دارند.

هنگام مکالمه تلفن را قطع کنید. طرف مقابل فکر خواهد کرد که اشکال فنی پیش آمده است و در نتیجه سعی خواهد کرد، تماس بگیرد. بنابراین چند لحظه به تلفن جواب ندهید. در واقع چند ساعت یا چند روز تلفن را قطع کنید.

پیام‌ها را با دستگاه پیام‌گیر بشنوید. فقط وقتی واقعا تمایل دارید، گوشی تلفن را بردارید.

حقیقت را بگویید: خداحافظ! می‌خواهم گوشی را بگذارم.

محمدصادق امینی