وی ثبت ردیفهای موسیقی ایرانی در یونسکو را کمی دیر میداند و میگوید: «هنوز موسیقی ما جایگاه شایسته خود را پیدا نکرده است. متولیان فرهنگ و هنر کشور هنوز جایگاه والای موسیقی ایرانی را درک نکردهاند و ما هنوز نتوانستهایم بر مشکلات داخلی موسیقی فائق بیاییم.»
ساکت به بیعلاقگی جوانان ایران به موسیقی سنتی اشاره میکند و این عدم درخواست آنها نسبت به موسیقی سنتی ایران را دلیلی برای بیفایده بودن ثبت ردیفهای موسیقی ایرانی در یونسکو میداند.
ساکت میگوید: «موسیقی ایران کار خود را میکند و جلو میرود پس فرق آنچنانی نمیکند که ردیفهایش در یونسکو ثبت شود یا نشود. البته اگر بحث حمایتهای بیشتر از موسیقی مطرح باشد شاید این ثبت در یونسکو به کار آید.»
این موسیقیدان و پژوهشگر موسیقی سنتی ایران، بیان میکند: «متاسفانه در کشور ما موسیقی نه به عنوان یک هنر بلکه به عنوان یک ابزار سیاسی مطرح است و عملکرد مسوولان در این زمینه با تضاد روبرو است. »
وی به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی پیشنهاد داد که با شناسایی هنرمندان راستین در حمایت درخور از آنها بکوشد و به این نکته توجه داشته باشد که هنر بدون هنرمند وجود نخواهد داشت.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم