مبارزه با آنفلوآنزای خوکی ، با دست خالی

آن مربی بهداشت آمده بود تا با صرف 5 دقیقه وقت، نکاتی را به مدیر دبیرستان گوشزد کند که در مقابل با پرسش‌های پی در پی او روبه‌رو شد. در حالی که بازرس اداره توصیه می‌کرد تا دبیران و مربیان مدرسه سر صف صبحگاه و در کلاس‌ها درباره راه‌های جلوگیری از ابتلا و درمان بیماری آنفلوآنزای جدید صحبت کنند، با این توضیح و پرسش مدیر روبه رو شد که: «تمام این حرف‌ها را زده‌ایم و اعلامیه‌های هشداردهنده را به در و دیوار مدرسه نصب کرده‌ایم، اما آیا فکر می‌کنید ویروس‌آنفلوآنزای نوعA با شنیدن این صحبت‌ها و دیدن تراکت‌ها راه خود را کج می‌کند یا پشت در دبیرستان می‌ایستد؟ نه این‌طوری نیست.»

مدیر دبیرستان در ادامه پرسید: «در این چند ماه اداره آموزش و پرورش به غیر از پیغام فرستادن، چه کمک عملی یا پشتیبانی مالی برای مقابله با این ویروس در اختیار مدارس قرار داده است. آیا یک ریال بودجه ویژه به این امر اختصاص داده است؟»

بازرس بهداشت اداره آموزش و پرورش هیچ پاسخی به این پرسش‌ها نداد یا بهتر است بگوییم که نداشت تا بدهد. واقعیت آن است که اگر چه مسوولان وزارتخانه و ادارات مناطق آموزش و پرورش از تابستان جلساتی را درباره خطر شیوع این بیماری برگزار کردند و در نشست‌هایی با مدیران مدارس، اهمیت موضوع را به اطلاع آنان رساندند، اما همه اینها در همین قالب حرف باقی ماند و در عمل هیچ‌کاری انجام ندادند.

در بروشور آموزشی راه‌های مقابله با آنفلوآنزای نوعA که از سوی وزارت بهداشت و درمان منتشر شده، شستن مرتب دست‌ها با آب و صابون به عنوان ساده‌ترین راه پیشگیری از این ویروس معرفی شده است. اما همین راه ساده، در مدارس‌ ما به کاری سخت تبدیل می‌شود، چرا که بیشتر سرویس‌های بهداشتی آنها فاقد استانداردهای اولیه هستند. در بسیاری از آموزشگاه‌ها خبری از مایع دستشویی نیست و اگر هست، سامانه مخزن و لوله‌کشی آن، خود منبع آلودگی است. اگر این ادعا را باور ندارید، کافی است از آنان که دوسه برنامه «در شهر» شبکه تهران را در هفته گذشته دیده‌اند، بپرسید. در گزارش‌هایی که این برنامه از مدارس دولتی مناطق نسبتا مرفه تهران تهیه کرده بود، بخوبی وضعیت اسفبار سرویس‌های بهداشتی به نمایش در می‌آمد. اگر آن برنامه‌های تلویزیونی را ندیده‌اید، می‌توانید خودتان سری به مدارس فرزندانتان بزنید و این بار به جای دفتر آموزشگاه، به سراغ سرویس‌های بهداشتی بروید.

ضدعفونی مدام سرویس‌های بهداشتی، دستگیره درها و میز و نیمکت کلاس‌ها نیز از توصیه‌های موکد در راه مبارزه با ویروس آنفلوآنزا است که این هم در کمتر مدرسه‌ای انجام می‌‌شود و دلیل بسیار ساده‌ای دارد که در یک جمله خلاصه می‌شود: بودجه‌ای برای خرید مواد ضدعفونی موجود نیست.

دیگر توصیه بروشورهای آموزشی برای مقابله با این بیماری، معاینه هر روز دانش‌آموزان و اندازه‌گیری دمای بدن آنان است. با این کار، مربی بهداشت مدرسه باید از حضور بچه‌هایی که حتی سرماخوردگی دارند در سر کلاس درس جلوگیری و با فرستادن آنان به خانه،وضعیت درمانی‌شان را پیگیری کند. این توصیه هم در بیشتر مدارس شدنی نیست، چرا که تنها حدود 5 درصد از آموزشگاه‌های دولتی کشور مربی بهداشت تمام وقت دارند که آنان هم از کمبود وسایل و ابزار طبی در رنج هستند.

در چنین شرایطی بد نیست از مسوولان وزارت آموزش و پرورش پرسیده شود که بجز برگزاری جلسات و صدور بخشنامه، آیا کار دیگری برای تجهیز و پشتیبانی از مدارس انجام داده یا بودجه خاصی را برای مقابله با این بیماری منظور کرده‌اند. نکند آنان هم فکر می‌کنند ویروس آنفلوآنزایA با دیدن بخشنامه‌ها و شنیدن حرف‌های شفاهی خودش را از بین می‌برد؟

مهدی یاورمنش