گزارش روز متمردترین کشور جهان و سلاحهای کشتارجمعی
جام جم آنلاین - در سالگرد بمباران اتمی هیروشیما توسط ارتش امریکا در سال 1945 (6 اوت امسال) روزنامه ژاپنی «ماینیچی شیمبون» نوشت تعداد کسانی که مستقیما و پس از قرار گرفتن
920/231 نفر رسیده است.
امروز در بیمارستانی در این شهر که از آن دیدن کردم ، کودکان 1945 هستند که بر اثر سرطان های قابل پیش بینی ناشی از عوارض آن بمباران می میرند.
نخستین خبرنگار غربی که پس از بمباران اتمی هیروشیما به این شهر رفت «ویلفرد بورچت» خبرنگار جنگی استرالیایی «دیلی اکسپرس لندن» بود.
بورچت هزاران بازمانده بمباران را دید که از بیماریهایی مرموز ، خونریزی های داخلی ، ناراحتی های پوستی ، و ریزش شدید موی سررنج می بردند.
مقامات اشغالگر متفقین گزارش های بورچت را بشدت تکذیب کردند و به دروغ گفتند که مردم فقط در اثر انفجار مرده بودند و مطبوعات وابسته این دروغ را بزرگ کردند.
عنوان اصلی نیویورک تایمز 13 سپتامبر 1945 این بود «در خرابه های هیروشیما اثری از رادیو اکتیو نیست».
جواز خبرنگاری بورچت را لغو کردند و دستور دادند از ژاپن اخراج شود.
فیلمهایی که از بیمارستان های ژاپن گرفته شده بود ضبط و به واشنگتن فرستاده شد که تا 23 سال بعد به عنوان فوق سری طبقه بندی و از دسترس مردم دور نگهداشته شدند.
حقیقت رسمی این بود که از بمب ها برای تسریع تسلیم ژاپن و نجات جان سربازان متفقین استفاده شده است اما امروز که افکار عمومی با مقیاس فریب دولتی آشناتر شده است این احتمالا بزرگترین دروغ تاریخ بود.
همچنان که «گارالپروویتز» ، از جمله مورخان متعدد ، نوشته است رهبران سیاسی و نظامی امریکا با علم به این که تسلیم ژاپن قریب الوقوع بود عقیده داشتند که بمباران اتمی از نظر نظامی غیرضروری است.
«بررسی بمباران استراتژیک امریکا» در سال 1946 این امر را تایید کرد.
اما این موضوع به اطلاع مردم رسانده نشد همچنان که به مردم گفته نشد مقامات امریکایی معتقدند که بمباران ژاپن برتری امریکا را به روس ها نشان خواهد داد ، موضوعی که هری ترومن رئیس جمهوری امریکا بعدها آن را مطرح کرد.
پرونده هایی که طی سالها از حالت محرمانه خارج شده اند نشان داده اند که ایالات متحده در حداقل سه موقعیت نزدیک بود بار دیگر از سلاح اتمی استفاده کند: دوبار در دهه 1950 در طول جنگ کره و در هندوچین (علیه نیروهای هوشی مین که در حال غلبه بر نیروهای اشغالگر فرانسوی بودند) ، و در طول جنگ 1973 اعراب - اسرائیل.
در دهه 1980 رونالد ریگان تهدید کرد به طور محدود از سلاح های اتمی استفاده کند تا این که تظاهرات عظیم مردم در اروپا برنامه موشکهای دارای برد کوتاه امریکا را متوقف کرد.
در زمان جورج بوش دوم که دولتش در واقع همان دولت رونالد ریگان است ، علاقه ارتش امریکا (و انگلیس) به استفاده از سلاح های هسته ای بار دیگر رو به افزایش نهاده است .
امریکا در سال 2001 از پیمان موشکهای ضدبالستیک که قرارداد تاریخی آن را در سال 1972 با شوروی امضا کرده بود ، خارج شد.
این نخستین بار در عصر هسته ای بود که امریکا یک قرارداد عمده کنترل تسلیحات را لغو می کرد.
عنوانی که با توجه به موضع غیرعادی بولتون و خطرهایی که او به وجود آورده کاملا فاقد وجاهت است .
بولتون ، از همکاران سابق ریگان ، که احتمالا افراطی ترین فرد در میان «محافظه کاران جدید» جورج بوش دوم است ، انتصاب خود را مرهون سناتور «جسی هلمز» ، یکی از بزرگترین جنگ طلبان امریکا است .
او در ستایش از بولتون گفت: «جان بولتون از آن نوع مردانی است که حاضرم در کنار او در جنگ نهایی بین خیر و شر شرکت کنم».
بولتون نماینده دونالد رامسفلد وزیر دفاع امریکا در وزارت خارجه «لیبرال» است او از طرفداران سرسخت استفاده محدود از سلاح های هسته ای است.
این امر در «بررسی موقعیت هسته ای» سال گذشته که به خارج درز کرد آشکارا گفته شده است و پنتاگون در آن «نیاز» خود را به استفاده محدود از سلاح هسته ای برای حملات احتمالی به «دشمنان ایالات متحده»: لیبی ، سوریه ، ایران ، عراق و کره شمالی ابراز داشته است. گنجاندن نام عراق قابل توجه است .
در طول دروغگویی های طولانی درباره سلاح های کشتار جمعی عراق ، در واشنگتن هیچ اشاره ای به تمایل امریکا برای استفاده از سلاح های هسته ای علیه عراق نشد.
بلکه این کار به عهده جف هون وزیر دفاع پرحرارت انگلیس گذاشته شد.
هون روز 26 مارس 2002 در پارلمان گفت می توان مطمئن بود که ما در شرایط درست ، مشتاق استفاده از سلاح های هسته ای خود علیه بعضی از کشورها خواهیم بود. وی در این مورد نام صدام را ذکر کرد.
هیچ وزیر انگلیسی تاکنون چنین گستاخانه کشوری را تهدید نکرده بود.
همانطور که خود هون کمی بعد اعتراف کرد سیاست انگلیس صرفا تداوم همان سیاست امریکا است .
اما در مورد جان بولتون ، شکی نیست که وی برای رهبری مبارزه و ایجاد تنش علیه کره شمالی ، که سلاح های هسته ای دارد، منصوب شده است .
بولتون در اطراف و اکناف جهان در سفر است تا «ائتلافی» تشکیل دهد که کشتی های جنگی خود را برای متوقف کردن کشتی های کره شمالی بفرستد.
من ماه پیش در واشنگتن در مصاحبه با بولتون از او پرسیدم «اگر شما کشتی ها را متوقف کنید ، فکر نمی کنید آنچه که در سال 1962 اتفاق افتاد ، با تهدید جنگ هسته ای تکرار شود؛ آیا رژیم پیونگ یانگ وادار به دفاع از خود با سلاح هسته ای نخواهد شد؛» او جواب داد که قبلا یک کشتی کره شمالی متوقف شده و رژیم واکنشی نشان نداده است».
گفتم «اما اگر شما اقدامی بکنید ، خطر هسته ای وجود دارد ، ندارد؛» او جواب داد:«خطر وقتی وجود دارد که ما کاری نکنیم و یکی از این کارها باج خواهی از کشورهای دیگر است».
وی به نقل از «کوندولیزا رایس» ، نزدیکترین مشاور بوش ، گفت : «ما نمی خواهیم منتظر انفجار هسته ای بمانیم».
در سالگرد بمباران هیروشیما کنفرانسی مخفیانه در «فرماندهی هوایی استراتژیک» در اوماها ، نبراسکا ، پایگاهی که امریکا 24 ساعته در آنجا آماده باش هسته ای دارد ، تشکیل شد.
در این کنفرانس وزیران کابینه ، ژنرالها و دانشمندان برجسته از سه آزمایشگاه اصلی سلاح های هسته ای امریکا شرکت داشتند.
حضوراعضای کنگره ، حتی به عنوان ناظر ، ممنوع بود. دستور کار ، ساخت «سلاح های هسته ای کوچک» برای استفاده احتمالی علیه «کشورهای متمرد» بود.
در این که ردای «متمردترین» کشور جهان شایسته چه کشوری است نمی توان تردید داشت.
از زمان پایان جنگ سرد ایالات متحده همه پیمان های مهمی را که برای جلوگیری از جنگ با سلاحهای کشتارجمعی ، مخصوصا سلاحهای هسته ای ، طراحی شده لغو کرده ، رد کرده یا در طراحی آنها خرابکاری کرده است .
این قدرت بی مهاری است که به گفته هون ، ما (مردم انگلیس) به اجبار به آن وابسته ایم.
این وابستگی است که باید جدی ترین دلیل نگرانی ما باشد نه دعوای داخلی بین دولت و BBC .
نویسنده: جان پیلچر
مترجم : ع - کسمایی
مترجم : ع - کسمایی
