جلوگیری از خودکشی توسط پیشگویی‌های ژنتیک

با سرمایه‌گذاری انجام شده از طرف بنیاد AFSP (بنیاد آمریکایی جلوگیری از خودکشی)‌ محققان شروع به بررسی پروتئینی به نام «سروتونینc»2 کردند. این یکی از پروتئین‌های سینگال‌دهی است که جهت عملکرد سروتونین لازم است.

سروتونین یک ترکیب شیمیایی در مغز است که احساس خوشی و شادی در مغز را تنظیم می‌کند.

سروتونین 2c با داروهای ضدپریشانی مانند prozac واکنش انجام می‌دهد که گمان می‌رود باعث درمان افسردگی از طریق تقویت سیگنالینگ سروتونین می‌شود.

اغلب کسانی که دست به خودکشی می‌زنند، تحت‌تاثیر بیماری‌های روانی مانند افسردگی، اختلالات دوقطبی یا اسکیزوفرنی هستند. تصور می‌شود عدم توازن سروتونین، یکی از عوامل دخیل در این گونه بیماری‌ها باشد. عدم توازن این ترکیب شیمیایی می‌تواند ناشی از تولید کم آن یا عدم توانایی سلول‌ها در دریافت آن یا حتی وجود مشکل در گذرگاه عبور سیگنال سروتونین باشد.

در ادامه محققان متوجه شدند نوع دوم از پروتئین به نام ADAR در غیاب سروتونین مانع از فعالیت سروتونین 2c می‌شود و هرچه مقدار آن بیشتر شود، میزان سینگال‌دهی سروتونین 2c کمتر می‌شود و در بعضی مناطق حساس مغز به طور موقت سینگالدهی از بین می‌رود. شاید این تغییر باعث دگرگون شدن توانایی مغز در تعبیر پیام‌های شادی، خوشحالی و به‌زیستی شود و در نهایت منجر به اختلالات روانی مانند افسردگی که یکی از علل اصلی خودکشی است، شود.

در این تحقیق بافت‌های مغزی 500 نفر در 3 گروه مجزا مورد بررسی قرار گرفت.گروه اول 200 نفر از کسانی بودند که هرگز اقدام به خودکشی نکرده و اختلال روانی نداشتند. گروه دوم افرادی بودند که اختلال روانی داشتند، اما اقدام به خودکشی نکرده بودند و دسته سوم کسانی بودند که سابقه خودکشی داشتند.

با اندازه‌گیری تغییرات درRNA پیام‌رسان محققان توانستند میزان تغییراتADAR و سروتونین 2c را مشاهده کنند. وجود تغییرات و جهش درADAR نشان‌دهنده افزایش احتمال اقدام به خودکشی است. با استفاده از این اطلاعات در آزمایش‌ها می‌توان افرادی که بیشتر در معرض خطر هستند را تشخیص داد. دانش هرچه بیشتر در مورد نقش این دو پروتئین در پیشرفت بیماری‌های روانی می‌تواند باعث افزایش جلوگیری از خودکشی شود.

مترجم: آتنا حسن‌آبادی
منبع: PHYSORG