رویت هلال از شئون امامت است

در مسأله رویت هلال اگر بر مبنای شهادت شهود فردی عمل کنیم و در نتیجه اختلاف‌نظر حاصل شود بعضی باید روزه را واجب بدانند که خوردن آن کفاره آنچنانی دارد بعضی باید روزه را حرام بدانند و در نماز عید شرکت کنند که مزد شب بیداری و روزه‌داری را دریافت کنند و با پرداخت زکات فطره سلامت خود را بیمه کنند.

آیا با اختلاف در مساله جشن عید، عزای دشمن خواهیم داشت یا عزای ما و جشن دشمن؟! عقل می‌گوید حرام و واجب قرار دادن روزه برای آن بوده که همه با هم بگیرند و همه با هم افطار کنند اگر روزه عید حرام نبود بسیاری به عنوان بدرقه رمضان روزه می‌گرفتند و وحدت حاصل نمی‌شد پس حکیمی که فکر حفظ وحدت از راه حرام کردن روزه در بعد از ماه را کرده بود فکر حفظ وحدت در اعلام رویت و عدم رؤیت را کرده است.

و اگر نه امام برای چیست؟ چگونه است تا امام واحد نباشد جماعت مسلمین شکل نمی‌گیرد ولی بدون نصب امام وحدت حاصل شود؟ پس امری که کمال آن در حفظ وحدت باشد از حدود امامت اجتماعی است.

عید گرفتن یا آخر رمضان دانستن مثل ذکر رکوع نیست که مأمومین در انتخاب آن آزادند، مثل هماهنگی در شروع و اتمام رکوع است. اضافه شدن عمدی چند رکوع بر مبنای اشتباه مأموم پذیرفته است اما در نماز فرادای پذیرفته نیست.

حال که اسلام جهانی نیست که همه مسلمین جهان در یک روز عید بگیرند لااقل در هر کشور به یک مرکز اکتفا شود و این زیبایی را بر زیبایی‌های دیگر بیافزاییم.

کسانی که در هر امری نظام بگوید عکس آن را انجام می‌دهند.

هر شعاری را به شعار ضد روز همبستگی با مردم فلسطین. شعار «نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران» اگر برای ایران منهای اسلام و وحدت مسلمین بنا بود جانی فدا شود در سوم شهریور بیست چرا کشور به تسخیر اجانب درآمد و رئیس را عزل و دیگری را نصب کردند اگر کسانی در این معرکه کشته شده بودند حتما قبرشان را لااقل سلطنت‌طلب‌ها زیارتگاه می‌کردند اما خبری نبود آن زمان همه خاک را دادیم و خون ندادیم.

چرا وقتی مساله اسلام و مسلمین و نماینده امام زمان مطرح شد خون بسیار دادیم و ذره‌ای خاک ندادیم.

چرا این اتفاقات می‌افتد؟

آیت‌الله حائری شیرازی