قطعنامه های صادر شده علیه ایران

این قطعنامه‌ها با شدت آغاز شدند، اما در نهایت به نرمی گراییدند. در قطعنامه شماره 1737 طی سال 2006 میلادی تاکید کرده بودند ایران باید بدون تاخیر بیشتر، اقدامات مقرر شده در قطعنامه شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی را لحاظ نماید، اقداماتی که برای ایجاد اعتماد نسبت به مقاصد صرفا صلح‌آمیز برنامه هسته‌ای خود و برای حل و فصل مسائل باقیمانده ضروری است. همچنین در این چارچوب، قطعنامه فوق اضافه کرده است ایران باید تمام فعالیت‌های مرتبط با غنی‌سازی و کار روی تمام پروژه‌های مرتبط با آب سنگین را به تعلیق درآورد. علاوه بر این کشور ما ملزم شده بود دسترسی و همکاری مورد درخواست آژانس را فراهم نماید که این گونه آنان بتوانند تعلیق مورد اشاره را راستی‌آزمایی کنند و تمام مسائل باقیمانده را که در گزارش‌های آژانس مورد اشاره قرار گرفته‌اند، حل و فصل نمایند. باید اشاره شود که در این قطعنامه همچنین درخواست شده است پروتکل الحاقی بسرعت به تصویب برسد.

به سبب مورد توجه قرار نگرفتن این تهدیدات از سوی دولتمردان کشورمان و بی‌اهمیت قلمداد کردن آن یک سال بعد دوباره شورای امنیت قطعنامه دیگری به شماره 1747 به تصویب رساند و در آن با یادآوری شماره 1737، تایید مفاد آن، تاکید بر تعهدات و با یادآوری نگرانی جدی خود اشاره کرد که ایران به مورد قبلی عمل نکرده است. بنابراین اصرار می‌شود بدون هیچ تعللی گام‌های مورد نظر شورای حکام آژانس برداشته شود.

از سوی دیگر شورا تصمیم دیگری هم می‌گیرد که براساس آن ایران نباید اقدام به تامین، فروش یا انتقال مستقیم یا غیرمستقیم مواد یا سلاح مربوطه از طریق خاک، اتباع یا ناو هواپیمابر خویش، در داخل یا خارج از کشور نماید.

پس از پایان یافتن زمان قانونی و علم به این که نتایج خواسته شده از سوی شورا به دست نیامده است، قطعنامه دیگری با یک سال فاصله به شماره 1803 دوباره به تصویب می‌رسد که در آن به تکرار تحریم‌ها و محدودیت‌ها پرداخته می‌شود. ولی در همین قطعنامه آمده است که کشورهای چین، فرانسه، آلمان، روسیه، انگلیس و آمریکا تمایل دارند تدابیر اساسی بیشتری را برای بررسی یک راهبرد کلی به منظور حل مساله هسته‌ای ایرانیان از طریق گفتگو اتخاذ کنند، اما در عین حال از ایران خواسته شد تا به قراردادهای قبلی پایبند باشد و بدون تعلل گام‌های مورد نظر را در این زمینه بردارد.

آخرین قطعنامه در دولت نهم، به شماره 1835 در سال بعد به تصویب رسید که در آن ضمن اشاره به گزارش جدید محمد البرادعی، مدیرکل آژانس بین‌المللی که از عدم تعلیق غنی‌سازی اورانیوم ایران سخن گفته بود، از ایران خواست تا به صورت کامل و بدون هیچ گونه تاخیری به قطعنامه‌های پیشین این شورا و نیز درخواست‌های شورای حکام آژانس در تعلیق برنامه هسته‌ای خود عمل کند؛ البته شورای امنیت در این قطعنامه اشاره‌ای به تحریم‌های جدید علیه ایران نکرد بلکه با یادآوری بیانیه مشترک وزرای خارجه گروه 1+5 و خاویر سولانا مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا حمایت خود را از رویکرد دوسویه و نیز بسته مشوق‌های پیشنهادی به ایران اعلام کرد. در همین رابطه ویتالی چورکین سفیر روسیه در سازمان ملل متحد گفت که قطعنامه مورد نظر این مساله را به روشنی بیان می‌کند که نیروی نظامی راه‌حل مساله هسته‌ای ایران نیست.

البته جمهوری اسلامی ایران اقدام شورای امنیت در تصویب قطعنامه جدید علیه کشورمان را اقدامی غیرقانونی و مردود اعلام و تاکید کرد که ملت ایران در عزم راسخ‌اش برای پیگیری حقوق مسلم خویش لحظه‌ای تردید به خود راه نخواهد داد.