نحوه تشخیص آواز پرندگان را در مغز پرنده جستجو کنید

آوازهای پرندگان ، سالهای سال مورد توجه انسان ها بوده است و همواره این پرسش مطرح است که پرندگان چگونه می توانند آوازهای مختلف را تشخیص دهند.

کد خبر: ۲۷۹۹۵

همچنین افرادی هستند که برای یافتن پرندگان به زیستگاه های مخصوص آنها می روند و بسیار به این کار علاقه مندند و در بیشتر موارد می توانند پرندگان را تنها از روی آوازهای آنها شناسایی کنند. برای یافتن پاسخ این پرسش ، محققانی از دانشگاه شیکاگو مطالعاتی را روی مغز سارهای اروپایی انجام دادند تا دریابند این پرندگان چگونه میتوانند آوازها را تشخیص دهند و همچنین مغز چگونه می تواند صداهای پیچیده را در سطوح سلولی یادبگیرد او به خاطر بسپارد. تشخیص آواز در پرندگان به هیچ وجه اتفاقی نیست و براساس اتفاقاتی رخ می دهد که در مغز آنها صورت می گیرد. این محققان سارهای اروپایی را به آزمایشگاه آوردند و به آنها آموزش دادند که هرگاه یک آواز را تشخیص می دهند ، دکمه های مختلفی را که روی یک قاب فلزی کوچک قرار داشتند ، فشار دهند. در صورتی که پاسخ این پرندگان صحیح بود ، از آنها با غذا قدردانی می شد و اگر پاسخ ناصحیح بود ، او را به وسیله خاموش کردن چراغها باخبر می کردند. تیموتی جنتنر که رئیس این تیم تحقیقاتی است ، بیان کرده است که پرندگان هر آوازی را براساس قطعات تکی موجود در آن شناسایی می کنند. او معتقد است که اگر از نزدیک به آواز یک سار گوش دهید ، درمی یابید که این آواز در حقیقت از صداهای کوتاه تر بیشتری تشکیل شده است که در اصطلاح به آنها موتیف می گویند و برای تولید یک آواز باید یک موتیف خاص را در زمان کوتاهی مدام تکرار کرد و سپس شروع به تکرار موتیف دیگری کرد و این کار را تا وقتی که او بتواند، ادامه می دهد. این محققان دریافتند که سارها برای تشخیص دادن آوازها و ربطدادن آن به پرنده ای خاص ، ذهن خود را روی همین موتیف ها متمرکز می کنند و وجود یک یا 2موتیف آشنا در یک آواز ناآشنای دیگر کافی است تا سار بتواند آن را تشخیص دهد. این پژوهشگران ، واکنش های هر نورون را به آوازهایی که پرندگان آموزش دیده بودند تا تشخیصشان دهند و نیز واکنش آنها را به آوازهای ناآشنایی که پرندگان تا به حال نشنیده بودند و نیز به آوازهای مصنوعی ، ثبت کردند و دریافتند که واکنش این نورون ها به آوازهایی که پرنده آموزش دیده است ، بسیار قوی تر و شدیدتر است . موتیف ها در حقیقت کتابهایی هستند برای ساختن کتابخانه های حافظه در سارها و این پرنده برای شناسایی آواز، این کتابها را در مغز خود مجسم می کند. می دانیم که حافظه ها پایدار نیستند ، اما این که چرا این اتفاق می افتد، هنوز معلوم نیست . آیا به دلیل عدم استعمال آنهاست و یا این که دلیل آن اختلاط بادیگر حافظه هاست؛ این مطالعه نشان می دهد موقعیتی که در آن هر شخص صدایی را یاد می گیرد ، بر چگونگی به خاطر سپردن آن تاثیر می گذارد. به هر حال این پرسشها را می توان با بررسی های بیشتر روی سارها در آینده پاسخ داد. پاسخ این پرسشها می تواند برای کودکانی که در حال یادگیری زبان هستند و نیز روان شناسان بسیار جالب باشد.