دعوت خلاف قاعده

مثلا مراسم غسل تعمید در مسیحیت در کنار دیگر باورهایی که مسیحیان به انسان، گناه اولیه، آدم ابوالبشر، شخص مسیح و حتی خدا دارند، معنادار است. به باور مسیحی گناه اولیه حضرت آدم، به فرزندان او به ارث رسیده و بنابراین انسان فطرتا موجودی گناهکار است و غسل تعمید عملی است برای تنزیه بشر از این فطرت گناهکار. این عقیده را با نگرش اسلامی به فطرت انسان مقایسه کنید که بشر را در اصل پاک‌سرشت معرفی می‌کند و بنابراین انجام غسل به عنوان آیینی مذهبی روی کودکان که از انجام گناه ناتوانند برای یک مسلمان بی‌معناست.

حال با توجه به این مقدمات دعای هوگو چاوز به عنوان فردی مسیحی، درباره ظهور امام زمان(عج) به همراه حضرت مسیح (که باوری اسلامی شیعی و قسمتی از ایمان به قیام حضرت مهدی(عج) است) را چگونه باید تعبیر کرد؟ اگر این دعا از سر ایمان به قیام امام زمان(عج) بدانیم، در آن صورت چاوز می‌باید مسلمانی شیعی باشد که البته چنین نیست. بناچار باید اذعان کنیم که این دعا نه از سر ایمان بلکه گونه‌ای تعارف سیاسی است برای ایجاد احساس نزدیکی بین سیاسیون (یا احتمالا بین مردم) 2 کشور ایران و ونزوئلا.

همین سخن درباره زیارت چاوز از حرم مطهر امام رضا (ع) صادق است. منظومه ایمانی ما مسلمانان، حق ورود به اماکن مقدس را منحصر به مومنان دین اسلام دانسته است. این قاعده‌ای از قواعد اسلام است و بی اعتنایی به قواعد دینی، بی اعتنایی به دین تلقی می‌شود. رفتار دینی در چارچوب ایمان به آموزه‌های درون دینی معنادار است و نمی‌توان با بی اعتنایی به قواعد دین، رفتاری دینی را مرتکب شد. شاید دعوت برخی سیاسیون کشور ما از چاوز برای زیارت حرم امام هشتم(ع) به قصد امر به معروف که از وظایف دینی مسلمین است، انجام شده باشد، ولی انجام این وظیفه اگر با بی اعتنایی به قواعد دین انجام پذیرد، فاقد ارزش دینی خواهد بود و اگر به خاطر مقصودی سیاسی چنین دعوتی صورت گرفته، در آن صورت اهداف سیاسی، دیانت را به مخاطره افکنده ‌است. چنین اقداماتی حوزه دیانت را تهدید می‌کند و موجب واکنش دینداران جامعه که در کشور ما در اکثریت هستند خواهد شد، بویژه اگر بعدها شاهد رفتارهای خلاف دین از فردی چون چاوز باشند. برای پرهیز از چنین اتفاقی بر رجل سیاسی فرض است که نزدیکی بیشتری با حوزه‌های علمیه داشته و خود را از مشورت در امور دینی محروم نکند.

حسین شقاقی