به نام موسیقی به کام شعر

در این‌که موسیقی ایرانی قرابت و پیوستگی کم‌نظیری با شعر و ادبیاتمان دارد، جای هیچ شکی نیست؛ همه می‌دانیم که سال‌ها و بلکه قرن‌هاست که درباره تاثیر و تاثر این دو هنر فاخر ایرانی بحث و فحص فراوان شده ونکات بدیع و ظریفی هم ارائه شده است، اما با وجود این همواره بر جایگاه هر یک از این هنرها به عنوان هنری مستقل تاکید شده است و بخصوص در عصر حاضر که دوره تخصص‌ها و به اصطلاح دنیای میکروسکوپی است، همگان بر تمایز آشکار این دو در عین تعامل و تجانس آنها اذعان دارند.

علاوه بر این موضوع، رویداد جشنواره موسیقی، بویژه از نوع بین‌المللی آن مقوله دیگری است و از آنجا که این جشنواره بعد از 25 سال به عنوان تنها جشنواره بزرگ موسیقی کشور شناخته شده است، انتظار می‌رود تا با درایت و ظرافت بیشتری سیاستگذاری شده و به مرحله اجرا برسد.

درجایی که هنر شعر و فعالیت شاعران محترم با سعه صدر مسوولان و با برگزاری انواع جشنواره‌ها، شب شعرها و جایزه‌های مختلف جریان دارد، اختصاص جایزه ویژه جشنواره موسیقی به نام 3 شاعر جای سوال دارد؛ البته جایگاه و پایگاه ارزشمند این 3 شاعر بزرگوار بویژه حکیم فردوسی بر کسی پوشیده نیست و اساسا هیچ کس هم نباید به خودش اجازه دهد تا به جایگاه هنر و کم و بیش شدن سهم هنرمندان برجسته ایرانی اعتراض کند، اما قصد نگارنده و هدف این یادداشت توجه دادن دست‌اندرکاران فرهنگی بویژه مسوولان ارشاد به این نکته است تا به ظرفیت‌ها و امکانات جشنواره موسیقی 25 ساله عنایت بیشتری داشته باشند و با نگاه کارشناسانه خود موجب شوند تا در آینده با جشنواره‌ای تخصصی در سطح بین‌الملل مواجه شویم.

قطعا در میان موسیقیدانان برجسته ایرانی چه متقدم و چه متاخر چهره‌های برجسته حتی در سطح جهانی داریم که شایسته بود دست‌کم یکی از جایزه‌های ویژه جشنواره موسیقی به نام او اختصاص داده می‌شد.

حمیدرضا عاطفی