روزنامه نگاری ؛ دغدغه ها ، انتظارات ، امیدها

فردا «روز خبرنگار» است ، چهار سال پیش محمود صارمی ، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی در ماموریت خبری در افغانستان مظلومانه به شهادت رسید.

کد خبر: ۲۷۳۰۲

جا دارد در این روز یاد او و تمام خبرنگاران شهید ایران اسلامی را گرامی بداریم . البته شایسته است جامعه خبری کشور برای تجلیل و گرامیداشت یاد و خاطره این عزیزان ، یادواره خبرنگاران شهید کشور را برگزار کنند. روز خبرنگار فرصتی است که جامعه رسانه ای و خبری از دریچه خود با مردم و مخاطبان سخن بگویند ؛ از دغدغه ها ، انتظارات و امیدها که کم هم نیستند و در جای خود مهم و در خور تامل اند. در این مجال اندک به مهمترین آنها اشاره ای می کنم .
1- اطلاع رسانی مهمترین ماموریت رسانه است و انجام این ماموریت بدون دسترسی به اطلاعات و منابع خبری تقریبا غیرممکن است . دستگاه ها و سازمان ها باید موانع موجود را بردارند و دریچه اتاق خود را به روی افکار عمومی بگشایند. فراموش نکنیم اگر بدرستی افکار عمومی را اقناع نکنیم ، این نیاز از راههای دیگری که ممکن است چندان هم سالم نباشند ، برآورده خواهد شد.
2- خبرنگاران به نیکی می دانند که دسترسی به خبر و کشف و تولید آن به آنچه روابط عمومی وزارتخانه ها و سازمان ها می گویند و یا نمی گویند، محدود نمی شود. جریان خبری را نباید خیلی هم سهل و ساده انگاشت ، کشف خبر دشوار است و باید برای کسب آن جنگید!.
3- جامعه خبری ما خیلی در لاک خود فرو رفته است . مراودات رسانه ای ما در مسائل منطقه ای و جهانی در مقایسه با جایگاه سیاسی ایران کمرنگ است . رسانه های ایران باید بکوشند تا جایگاه خبری بهتری در بیرون پیدا کنند.
4- شاید بخشی از این ضعف به فراهم نبودن لوازم حرفه ای کار بازگردد. امنیت شغلی ، آموزش های مداوم حرفه ای ، روزآمد و کارآمد شدن اطلاعات حرفه ای ، نظام مند کردن فعالیت های رسانه ای (ضرورت تدوین نظامنامه مطبوعاتی) ، تدوین چارچوب اخلاق روزنامه نگاری وزارت ارشاد و انجمن های صنفی و مطبوعاتی به این نیازها توجه جدی داشته باشند.
5- گفتم انجمن صنفی و مطبوعاتی ، بد نیست از وضعیت فعلی انجمن صنفی روزنامه نگاران گله ای بکنم که در انحصار یک گروه خاص و حتی یک روزنامه حزبی خاص قرار گرفته است . متاسفانه در جلسه ای که به نام مجمع عمومی تشکیل شد ، حتی اجازه مطرح شدن دیدگاه ها و سوالات داده نشد. مگر انجمن صنفی جایی برای همه نیست ؛ پس چرا حضور گروهی از اعضا که حق مسلم آنهاست ، تحمل نشد و گوش شنوایی برای شنیدن صحبت های یکدیگر نبود. انجمن صنفی خانه همه مطبوعاتی هاست نه باشگاه حزبی ! سخن به درازا کشید، گفته بودم که دغدغه ها، انتظارات و امیدها بسیار است ، پرداختن به همه آنها مجالی فراخ تر می طلبد.
تا مجالی دیگر.