طرحی برای ساخت بمب اتم بدون هیچ گونه امکانات

یکی از نگرانی هایی که بعد از اختراع بمب اتم همواره وجود داشته ، این است که آیا کشورهای مختلف جهان و حتی گروههای تروریستی می توانند به بمب اتمی دست یابند.

کد خبر: ۲۷۱۷۰

این نگرانی بیش از هر کس برای کشورهایی که خود بمبهای اتمی را در اختیار دارند، مثل امریکا وجود داشته است . انتشار اسناد محرمانه دولت امریکا که مربوط به 40سال پیش می شود، نشان می دهد که امریکا در آن زمان قصد داشته است امکان دستیابی کشورهای دیگر را به بمب اتمی عملا آزمایش کند. در آن سالها، امریکا بتازگی بحران موشکی کوبا را پشت سر گذاشته بود و این نگرانی بیش از هر زمان ، برای امریکایی ها که نمی خواستند رقیبی تازه برای خود در دنیا داشته باشند، وجود داشت . در آن زمان تنها 4کشور امریکا، شوروی ، انگلیس و فرانسه بمب اتمی در اختیار داشتند و هیچیک از این کشورها نمی خواستند کشور پنجمی به این مجموعه اضافه شود. به همین دلیل ، امریکایی ها پروژه ای را به نام «پروژه کشور nام» آغاز کردند. هدف آنها این بود که بدانند چطور کشوری که هیچ تاسیسات هسته ای در اختیار ندارد و حتی به افراد متخصص هم دسترسی ندارد، می تواند به بمب اتمی دست یابد. برای این کار ، آنها گروهی از افراد باهوش را که تحصیلات کافی داشتند ؛ ولی هرگز در زمینه فناوری هسته ای کار نکرده بودند ، دور هم جمع کردند و به آنها ماموریت دادند که طرحی را برای ساخت بمب اتمی ارائه کنند. تنها امکاناتی که در اختیار آنها قرار گرفت ، عبارت بود از یک اتاق نه چندان بزرگ در گوشه ای از یک مرکز نظامی به علاوه یک کارت کتابخانه ! در واقع هدف این بود که آنها به آزمایشگاه های مجهز و تاسیسات عظیم هسته ای دسترسی نداشته باشند؛ اما نتیجه کار بسیار شگفت آور بود. این گروه کوچک توانست بعد از گذشت 30ماه ، طرحی نسبتا کامل را برای ساخت بمب اتمی ارائه کند! اما آنها چطور این کار را انجام دادند؛ 2نوع بمب اتمی در دنیا وجود دارد. یک دسته بمبهایی هستند که در آنها از اورانیوم غنی شده استفاده می شود و دسته دیگر بمبهایی هستند که در آنها پلوتونیوم به کار رفته است . بمبهای اورانیومی ساختمان نسبتا ساده ای دارند و تنها از 2قسمت اصلی تشکیل می شوند. در حالی که بمبهای پلوتونیومی ، ساختمان بسیار پیچیده ای دارند. گروهی که مسوول طراحی بمب اتمی فرضی شده بودند ، تصمیم گرفتند یک بمب پلوتونیومی را طراحی کنند. آنها کار خود را با این فرض شروع کردند که کشور موردنظر ، مواد رادیواکتیو موردنیاز را در اختیار داشته باشد و چون هیچ دسترسی به مدارک محرمانه نداشتند ، تنها منبع اطلاعاتی آنها کتابها و جزوه هایی بود که در کتابخانه ها وجود داشت . با این حال آنها در کار خود موفق بودند و همین باعث شد که امریکا از آن زمان به بعد ، در انتشار اطلاعات مربوط به فناوری هسته ای ، محدودیت های زیادی را ایجاد کند؛ چون در واقع مهمترین منبع این گروه ، اطلاعاتی بود که دولت امریکا در آن زمان به عنوان بخشی از برنامه انرژی اتمی برای صلح ، منتشر می کرد.