سرای عالی ترجمه و وعده‌های فراموش شده

براساس آنچه پیش از این عنوان شده بود این مرکز قرار بود با بهره‌گیری از تجربیات خانه ترجمه در دوران مسوولیت زنده‌یاد حسین ابراهیمی (الوند)، موضوع ترجمه را در کشور ساماندهی کند و به جریان یک‌سویه ترجمه ادبی در کشور سر و سامانی بدهد.

مراحل اجرایی تشکیل این سرای عالی تا معرفی افرادی برای عضویت در هیات موسس پیش رفت و همچنین برخی برنامه‌های در نظر گرفته شده برای این مرکز به صورت پراکنده و از سوی مسوولان وزارتخانه اعلام شد، اما همه چیز در همین مرحله متوقف ماند و شاهد ورود این سرای عالی به برنامه‌های اجرایی نبودیم. سرای عالی ترجمه براساس طرحی که در وزارت ارشاد بود، می‌بایست با رصد کردن جریان‌های ادبی موجود و موثر در جهان، آثار ادبی ارزشمندی را که در جهان کتاب مطرح شده و واجد شرایط و ویژگی‌هایی خاص باشد، به مترجمان ایرانی عرضه کند و ضمن این کار از حقوق مترجمان ادبی در کشور  که در غیاب قوانین مربوط به کپی‌رایت در فضایی ناامن در حال فعالیت هستند  دفاع کند.

یکی دیگر از وظایفی که برای این مرکز پیش‌بینی شده بود شکستن جریان یک‌سویه ادبیات از خارج به داخل ایران است که همین یک مورد در صورت اجرا می‌توانست به یکی از باقیات الصالحات گردانندگان این تشکل جدید در وزارت ارشاد تبدیل شود.

براساس آنچه اعلام شده بود قرار بر این بود که این سرای عالی تکفل امر ترجمه آثار ادبی ارزشمند ایرانی به خارج از کشور را نیز برعهده بگیرد و با بررسی تولیدات ادبیات داستانی ایران در 30 ساله اخیر و نیز بررسی آثار تازه چاپ، در صورت احراز ویژگی‌های فنی و احتمال موفق بودن اثر در خارج از چارچوب مرزهای زبانی ادبیات فارسی برای ترجمه و انتشار این آثار از زبان فارسی به زبان‌های بیگانه سرمایه‌گذاری کند.

به هر روی به نظر می‌رسد در شرایط فعلی امید به اجرایی شدن ایده‌های قابل تامل تشکیل این سرای عالی در دل وزارت ارشاد در کوتاه مدت چندان منطقی نباشد، اما در دوره بعد باید مسوولانی که تکفل این وزارتخانه را در دست می‌گیرند این ایده‌ها و برنامه‌های عملیاتی نشده را به عنوان یکی از برنامه‌های قابل توجه در این عرصه از یاد نبرند.