زندانی به نام گولاگ

اتحادیه حمایت از زندانیان سیاسی کره‌جنوبی اواخر هفته گذشته با استناد به شهادت زندانیان آزاد شده و نگهبانان پیشین گولاگ از جزییات بیشتری از نحوه نگاهداری حدود 200 هزار زندانی سیاسی در این اردوگاه‌های کار اجباری پرده برداشت.

زندانیان گولاگ‌ با جیره‌ای از ذرت و نمک زندگی می‌کنند و به دلیل عدم دسترسی به ویتامین‌های ضروری و فقدان خدمات بهداشتی خیلی زود دندان‌هایشان را از دست می‌دهند، لثه‌های ورم کرده و بیمار دارند و با پشت خمیده روزانه 10 تا 12 ساعت کار می‌کنند تا عاقبت بر اثر سوء تغذیه و بیماری جان بدهند.

آنان سالانه یک دست لباس دریافت می‌کنند و شب‌ها در آلونک‌هایی فاقد ساده‌ترین امکانات رفاهی سر بر بالین می‌گذارند و با همین لباس و در همین آلونک‌ها گرمای تابستان و سرمای زمستان را تحمل می‌کنند.

دولت کره‌شمالی به رغم درخواست‌های مکرر جامعه بین‌الملل تاکنون به هیچ‌کس اجازه نداده است از گولاگ بازدید به عمل آورد بنابراین هر‌آنچه در مورد این بازداشت‌های مخوف گفته می‌شود بر شنیده‌ها و گمانه‌زنی‌ استوار است.

طی سال‌های اخیر عکس‌های ماهواره‌ای به نسبت دقیق وجود اردوگاه‌های کار اجباری بزرگی را در مناطق کوهستانی شمال کره‌شمالی ثابت می‌کند. این عکس‌ها تاحدود زیادی با داستان‌هایی که توسط شاهدان عینی نقل می‌شود، همخوانی دارد.

گولاگ‌ها برای جلوگیری از فرار زندانی‌ها معمولا با میدان‌های مین احاطه شده‌اند. از زندانیان به عنوان برده استفاده می‌شود. نگاهبانان آن دسته از زندانیانی را که فرمانبردار نیستند به وحشیانه‌ترین شکل ممکن شکنجه کرده و سپس در برابر چشمان سایر زندانیان اعدام می‌کنند، محوطه زندان با برج‌های مراقبت همیشه تحت نظر بوده و اطراف زندان با سیم‌های خاردار احاطه شده است.

آن میونگ‌چول، از نگاهبانان سابق یکی از گولاگ‌ها که به کره‌جنوبی پناهنده شده است، می‌گوید: این بازداشتگاه‌ها دور از چشم جهانیان به صحنه جنایات بیمارگونه علیه زندانیان تبدیل شده است. او با اشاره به این که هیچ کشوری به تنهایی نمی‌تواند مانع از ادامه فعالیت گولاگ‌ها شود، می‌افزاید: ایالات‌متحده ‌آمریکا باید زمامداران کره‌شمالی را وادار کنند در مذاکرات گروه6 در مورد گولاگ‌ها هم پاسخگو باشند.

با این حال وجود اردوگاه‌های کار اجباری هیچ‌گاه در دستور کار نشست‌های نمایندگان ایالات‌متحده با دیپلمات‌های کره‌شمالی قرار نداشته است. حاکمیت کمونیستی کره‌شمالی با آزمایش بمب‌های هسته‌ای و پرتاب‌های آزمایشی موشک‌های بالستیک آنچنان غرب را مشغول دغدغه‌های امنیتی کرده که دیگر جایی برای طرح مبحث حقوق بشر در مذاکرات باقی نمانده است.

اولین نشانه‌ها

25 سال پیش بود که رسانه‌های غرب برای اولین بار داستان‌هایی پیرامون زندگی دلهره‌آور زندانیان سیاسی کره‌شمالی در گولاگ‌ها منتشر کردند.

با گذشت ربع قرن و به یمن فناوری‌های جدید امروز می‌توان وضعیت این بازداشتگاه‌های مخوف را روی google Earth مشاهده کرد. براساس اکثر گمانه‌زنی‌ها پیشینه گولاگ‌ها به نیم قرن قبل می‌رسد که 12 برابر عمر اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی و حداقل 2 برابر دوران فعالیت گولاگ‌های روسیه است.

اگرچه در عمل هیچ آماری در مورد تعداد کسانی که در این اردوگاه‌ها جان باخته‌اند، در دست نیست اما منابع غربی ادعا دارند طی نیم قرن گذشته صدها هزارنفر در گولاگ مرده‌اند.

مقامات کره‌شمالی وجود گولاگ‌ها را از بیخ و بن منکر هستند. تعداد کم‌شمار گردشگران خارجی که اجازه سفر به کره‌شمالی را دریافت می‌کنند حق سرک کشیدن به نقاط مختلف این کشور را ندارند و هر کس از این اصل سرپیچی کند مجازات سختی در انتظارش خواهد بود.

فضای رسانه‌ای بسته کره‌شمالی موجب شده عملا هیچ اطلاعاتی پیرامون وضعیت مخالفان حاکمیت کمونیست این کشور در دست نباشد و از آنجا که اپوزیسیون رسمی و حتی غیررسمی شناخته شده‌ای در این کشور وجود ندارد کسی از محکوم شدن چهره‌های مخالف به حبس در گولاگ‌ها مطلع نمی‌شود.

سوزان شولتر، از فعالان حقوق بشر آمریکا که زندانیان پیشین گولاگ‌ها را برای سخنرانی و تشریح خاطرات‌شان به این کشور دعوت می‌کند، می‌‌گوید: تبتی‌ها دالایی‌لاما و ریچارد گیر را دارند تا دنیا را از وضعیت‌شان مطلع ‌سازند، مخالفان حاکمیت برمه با آن‌سان سوکی صدای‌شان را به گوش جهانیان می‌رسانند و دارفوری‌ها یانمار و جورج کلونی را دارند اما در کره‌شمالی هیچ چهره شناخته شده‌ای وجود ندارد. او می‌افزاید: در چنین شرایطی طبیعی است که جهانیان از وضعیت گولاگ‌ها بی‌اطلاع بمانند.

درس‌های فراموش نشدنی

نگاهبانان گولاگ‌ها قبل از اعدام کسانی که درصدد فرار برآمده‌اند یا زندانیان نافرمان هریک از محکومان به اعدام را به درس فراموش نشدنی برای سایرین تبدیل می‌کنند. همه محکومان بالای 16 سال باید در مراسم اعدام شرکت کنند. آنان باید در شعاع 5 متری فرد محکوم به اعدام بایستند. کلاهی کاغذی روی سر اعدامی می‌گذارند و سه نگهبان هر کدام 3 گلوله از فاصله کمتر از 3 متری به او شلیک می‌کنند. خون از بدن اعدامی فواره می‌زند و همه زندانیان را غرق در وحشت می‌کند.

آنچنان که اکثر زندانی‌های پیشین می‌گویند وحشتناک‌ترین بخش محکومیت‌شان نه زندگی در گولاگ‌ها که جلسات اعتراف‌گیری و بازجویی بوده است.

مونگ گوانگ ایل 47 ساله که پس از پایان محکومیت 2 ساله‌اش در گولاگ شماره 15 به چین گریخته و در حال حاضر در سئول، پایتخت کره جنوبی به زندگی مشغول است با اشاره به بازجویی ماموران بوبیلو [آژانس اطلاعاتی کره‌شمالی] می‌گوید: آنها می‌خواستند که من به جاسوسی اعتراف کنم.

او با اذعان به اعتراف پس از 9 ماه شکنجه می‌افزاید: وقتی بازداشت شدم 70 کیلو داشتم اما در پایان بازجویی وزنم از 40 کیلوگرم هم کمتر بود.

اکثر زندانی‌ها در همان دوره بازجویی می‌میرند. آنانی که زنده می‌مانند بر اثر سوءتغذیه، کار طاقت‌فرسا یا شکنجه نگاهبانان گولاگ‌ها جان می‌دهند و تعداد کمی تا پایان دوره محکومیت‌شان زنده می‌مانند.

مقامات امنیتی کره‌شمالی طی سال‌های اخیر تعداد بازداشتگاه‌ها را با وسعت بخشیدن به چند گولاگ از حدود 14 به 5 واحد کاهش داده‌اند. اردوگاه شماره 22 که در نزدیکی مرزهای چین قرار گرفته 45 کیلومتر طول و در حدود 38 کیلومتر عرض دارد و نزدیک به 50 هزار نفر در آن دوران محکومیت خود را پشت سر می‌گذارند.

زندانی‌‌ها از حق برقراری هرگونه ارتباط با دنیای خارج محروم هستند. نظامیان اجازه دارند به زندانیان زن تعرض کرده و مردها را شکنجه دهند و چنانچه زنان بدون مجوز باردار شوند، مجبور به سقط جنین می‌شوند.

زندگی در گولاگ‌ها به داستانی وحشت‌آور می‌ماند که گویی پایان ندارد و هیچ کس هم در خارج از کره‌شمالی از آن مطلع نمی‌شود.

منبع: NBC