قاب خوانندگان

تماشاچی حرفه‌ای

موهای سپیدم گرچه حکایت از گذر عمر دارند؛ اما گواه آنند روزگاری که هیچ سفیدی در آنها نبود، راهی سینما می‌شدم. به جرات می‌گویم از نوجوانی وقتی به دیدن اولین فیلم به سینما رفتم، تا به حال که بیش از 60 سال از خدا عمر گرفته‌ام، نشده فیلمی اکران گردد و من آن را نبینم. نه تخصصی در حوزه سینما دارم و نه بلدم نقد و تحلیلی در این حرفه هنری کنم. صرفا یک تماشاچی‌ام که با تمام گرفتاری‌ها و مشغولیات کاری و ذهنی، هیچ‌گاه سینما را ترک نکردم و از این روی چون به این هنر عشق می‌ورزم و به آدم‌های این کار احترام می‌گذارم، از خودم راضی‌ام؛ اما در این نوشتار که وقت شریف شما دوستان قاب کوچک و عزیزان خواننده را می‌گیرم، هدفم بیان کلیاتی از سینماست از نگاه کسی که سال‌های سال است به سینما می‌رود. می‌خواهم ابتدائا از قاب خود سالن‌های سینما به سینما نگاه کنم.

کد خبر: ۲۶۷۲۲۸

وقتی چند روز قبل برای دیدن فیلم «درباره الی» به سینما آزادی رفتم، به جوانانی که به این سالن زیبا می‌آمدند، حسودیم شد؛ چراکه زمان ما این امکانات نبود. صندلی‌های تنگ و پاره با دوره‌گرد‌های داخل سالن و انواع صداها به غیر از صدای فیلم؛ اما امروز حداقل در سینما آزادی در تهران، با آن همه احترام و ادبی که برای تماشاچی‌ها قائل هستند، شاهد بودم چقدر آسان و روان، مردم با سالن‌های متفاوت که فیلم‌های گوناگون در آنها اکران پیدا می‌کند، هدایت می‌شدند. پله‌های برقی، آسانسور زیبا، فضاهای تفریحی فقط گوشه‌ای از پتانسیل این سینماست. البته ناگفته نماند که من در جنوب شهر تهران زندگی می‌کنم و کمی تردد در این ترافیک برایم سخت بود؛ اما با ورود به این سینما، آرام شدم و البته استراحت کردم. ذکر این نکته نیز ضروری است که برخی سینماها در تهران هنوز به آن استانداردهای لازم مثل سینما آزادی نرسیده‌اند و صدالبته آرزو می‌کنم بسرعت این اتفاق پدید آید؛ اما بحث دیگر خود موضوعات فیلم‌هاست. خیلی از آثاری که در حال اکران است، موضوعاتی خاص و بی‌نظیر را تعقیب می‌کنند. می‌دانیم که فیلم خوب، فیلمی است که با سرعت با مخاطبش ارتباط برقرار کند و البته حرف دل مردم را بی‌پرده و شفاف بزند. هر وقت چنین شود، مردم به سینما اعتماد می‌کنند و بسرعت سالن‌های آن پر می‌شوند. گرچه با وجود رایانه و تلویزیون، خیلی‌ها دوست دارند آثار سینمایی را در داخل منزلشان ببینند؛ اما باید مطمئن باشیم فیلم خوب قادر است مردم را به داخل سینماها بکشاند. انصافا فیلم‌های پس از انقلاب نسبت به قبل از انقلاب بخصوص از نظر محتوایی بسیار رشد کرده، در عین بیان وقایع، خطوط قرمز را رعایت می‌کند. اگر قبل از انقلاب، خیلی‌ها حاضر نبودند همراه خانواده‌شان به سینما بروند، امروز براحتی خانواده‌ها حتی همراه با فرزندان کوچکشان به سینما می‌روند و این خود یک حرکت درست و رو به رشد است.