منو تنها نذارین

این موارد همگی علائم اضطراب جدایی از محیط خانواده به‌ویژه مادر است. بسیار دیده شده که حتی در سنین دبستان کودکان به دلیل این اضطراب صبح‌ها دچار دل درد و تهوع می‌شوند، اما ظهر که از مدرسه برمی‌گردند مشکلی ندارند.

این موارد طبیعی هستند و جای نگرانی نیست، زیرا واکنش‌هایی نسبت به احساس تنهایی در شرایط جدید هستند. وقتی فرزندی نمی‌خواهد از والدین دور شود به معنی وجود مهر و محبتی است که با والدین بخصوص مادر احساس می‌کند. او در واقع با واکنش‌های منفی خود نسبت به این موضوع می‌خواهد بگوید «دوستت دارم و نمی‌خواهم منوتنها بذارین.»

یکی از شیوه‌هایی که می‌توانید از طریق ان به آرامش بیشتر کودکتان کمک کنید این است که به وی توجه کنید و از او بخواهید در مورد احساسات و نیازهایش با شما صحبت کند و به بیان دیگر احساساتش را برایتان بیان کند.

بگذارید او بداند که متوجه ناراحتی او هستید. ناراحتی و نگرانی‌هایش را انکار نکنید. به او نگویید بیخود ناراحت هستی. در عوض بگویید «می‌فهمم که احساس خوبی نداری.»

یکی از نکاتی که بسیار اهمیت دارد این است که به فرزندتان اطمینان خاطر بدهید مربی او را دوست دارد. اما به دلیل این‌که تعداد کودکان در کلاس زیاد است شاید نتواند تمام مدت به فرزند شما توجه کند. در این صورت او نباید ناراحت شود، زیرا دوستانش هم نیاز به کمک و راهنمایی و توجه مربی دارند.

بدین ترتیب او احساس بهتری پیدا می‌کند و می‌تواند با اعتماد بیشتری به سوی شما و این‌که متوجه نیازها و عواطفش هستید، حرکت کند و این جدایی می‌تواند به بازسازی روابط کمک کند.

نکاتی نیز وجود دارد که خداحافظی میان والدین و کودکان را ساده تر می‌کند:

در راه با فرزندتان صحبت کنید تا او با وجود بی میلی بداند، شما او را درک می‌کنید و در کنارش هستید.

اما این صحبت چنانچه حالت آمرانه و نصیحتی داشته باشد فقط بر اضطراب او می‌افزاید.

خداحافظی کوتاه و شیرینی با او داشته باشید. طول کشیدن این خداحافظی فقط نگرانی‌هایش را تشدید می‌کند.

نکته دیگر این‌که کودکتان را از قبل آماده جدایی کنید. برخی والدین تا روز اول مدرسه لحظه‌ای از فرزندشان جدا نمی‌شوند و انتظار دارند او جدایی را بخوبی تحمل کند. در صورتی که کودکان کارهایی را که قبلا انجام داده‌اند و آمادگی آن را دارند بسیار بهتر انجام می‌دهند.

می‌توانید کودکتان را از سنین کمتر برای مدت نیم ساعت یا یک ساعت بدون حضور خود در محیط‌های آشنا قرار دهید. برای مثال نزد مادر بزرگ و پدر بزرگ یا خاله و عمه بگذارید.

در ضمن می‌توانید کتاب‌هایی در مورد این‌که کودکان مواقعی تنها هستند و بخوبی از پس تنهایی خود بر می‌آیند، برایش بخوانید.

در ضمن رنگ امیزی تصاویر جالب از کودکانی که به مدرسه یا مهد کودک می‌روند نیز مفید خواهد بود و او را آماده خواهد کرد.

حتی نگه داشتن عکسی از شما یا هر چیزی در کنارش که به نوعی احساس امنیت بیشتری بدهد نیز می‌تواند به کاهش اضطراب‌های کودک کمک کند.

در ضمن استفاده از القابی که قراردادی بین شما و کودکتان است و او آنها را دوست دارد، هنگام خداحافظی جالب خواهد بود، برای مثال «خداحافظ مرد قوی.» لازم است بدانید کودکان بسیارسریع‌تر از آنچه شما فکر می‌کنید با محیط‌های جدید آشنا می‌شوند و مطمئن باشید حتی در صورت ناراحتی از جدایی از شما در مهد کودک یا هر مجتمع دیگر در مدت چندین دقیقه اضطراب‌ها فروکش می‌کنند و بتدریج هماهنگی بیشتری با محیط پیدا می‌کنند.

در ضمن پیام‌های روشنی به کودکتان بدهید. وقتی او احساس کند با کمی ناآرامی و مقاومت و حتی گریه می‌تواند از زیر رفتن به محیط مورد نظر شانه خالی کند، این کار را ادامه خواهد داد. باید رفتار شما به گونه‌ای باشد که او بداند او را بسیار دوست دارید اما این کاری است که باید انجام دهد.

بدین ترتیب بتدریج مقاومت کمتری خواهد کرد و روز به روز بهتر می‌شود.

آمادگی والدین

نکته قابل ملاحظه دیگر این است که لازم نیست ما فقط کودکانمان را آماده تحمل جدایی از خود کنیم، بلکه باید خودمان را نیز آماده این موضوع کنیم و رفتارهای کنترل شده‌ای در چنین مواقع از خود بروز دهیم.

یکی از راه‌های ساده این است، به فردی که قرار است کودکمان را برای مدت زمانی خاص به او بسپاریم، اطمینان و اعتماد کامل داشته باشیم و از شایستگی وی مطمئن باشیم.

بسیاری از نگرانی‌های والدین از طریق تحقیق و بررسی مراکز گوناگون آموزشی و نیز گفتگوی والدین با مربیان و مسوولان و حتی حضور آنها در میان جمع کارکنان کاهش می‌یابد و می‌توانند راحت‌تر تصمیم بگیرند.

در ضمن دقت به رفتارها و ارزش‌های مهم برای مربی فرزندتان نیز از اهمیت قابل ملاحظه‌ای برخوردار است. چنانچه او را از هر جهت تایید کردید فرزندتان را به وی بسپارید.

شرکت در انجمن‌های والدین و جلساتی که در طول دوران آموزش و نگهداری از فرزندتان برگزار می‌شود، به دلیل تبادل نظرات با دیگر والدین نیز حائز اهمیت است.

بسیاری از والدین نگران هستند، آیا مربی مربوط از نیازهای کودکشان اطلاع دارد یا خیر. به همین دلیل مرتب رفتارها، علایق و عادات فرزندانشان را به او گوشزد می‌کنند. مطمئن باشید مربی کارآزموده خود می‌داند که در برخورد با سنین خاصی از کودکان چه نکاتی بیشتر برای این قشر مهم است و موجب جذابیت بیشتر برای انها می‌شود.

در ضمن اگر فرزندتان برای نخستین بار وارد محیطی ناآشنا و آموزشی می‌شود هفته‌ای 2 بار برایش بهتر از هفته‌ای 3 بار یا یک روز در میان است. تا بتدریج با محیط جدید آشنا شود.

در برخی موارد، والدین به‌خصوص مادران شاغل از این‌که مجبورند به دلیل ساعات کاری خود فرزندشان را به مهد یا مکان‌های مشابه بسپارند، احساس گناه می‌کنند.

در چنین مواردی شما می‌توانید کیفیت زمان‌هایی را که در منزل و در کنار فرزندتان هستید، بهبود بخشید و تعامل موثرتری با او داشته باشید و در ضمن با فرستادن او به چنین محیط‌هایی، اجتماعی شدن و هیجانات هنگام بازی را به او هدیه می‌دهید. پس جای نگرانی و احساس گناه نیست.

البته بهتر است تعداد ساعاتی که فرزندتان از شما دور است خیلی زیاد نباشد و چندین ساعت در روز کافی است. برخی والدین نیز نگران روزی هستند که فرزندشان کس دیگری را از برخی جهات بهتر از آنها بداند. برای مثال به خانه بیاید و بگوید «خانم... بهتر از شما برایم کتاب می‌خواند.»

این کاملا طبیعی است و به تفاوت‌های مهارتی میان افراد مربوط می‌شود. مطمئن باشید هرگز کسی جای شما را برای کودکتان نمی‌گیرد.

پس بهتر است به جای نگرانی، به انجام فعالیت‌ها و کارهای جدید با فرزندتان بپردازید تا هم او خوشحالتر شود و هم شما از این زمان لذت بیشتری ببرید.

مترجم: سحر کمالی نفر / منبع: child.com