نامی که اسطوره شد

رضا عظیمی: نام خرمشهر که می‌آید، بدون این که بفهمی چرا یک نام و یک تصویر در ذهنت جان می‌گیرد. بر پس‌زمینه صدای محزون نوحه‌خوانی که به اصطلاح جنوبی‌ها دم گرفته است؛ «آه و واویلا کو جهان‌آرا». نمی‌دانم دست تقدیر بود یا سرنوشت، نمی‌دانم عمدی در کار بوده یا نه؟ اما حالا خوب می‌دانم که خرمشهر برای خیلی‌ها مثل من یادآور نام سردار 27 ساله‌ای است که اگرچه عمرش کفاف نداد تا آزادی شهرش را ببیند، اما نامش همنشین این شهر، این جغرافیای خونین شده است.نمی‌دانم چه حکمتی توی این کار است که با شنیدن نام خرمشهر اول باید به‌یاد محمد جهان‌آرایی بیفتی که تصویر زیادی از او برای دیدن به نسل بعدی که ما باشیم، نرسیده است.نمی‌دانم چرا اسم خرمشهر که می‌آید، به جای سرسبزی نخل‌ها یا خروشانی اروند، باید تصویر سیاه و سفید مسجدی در ذهنت جان بگیرد که روزهای متمادی تنها پناه محمد جهان‌آرا و همرزمانش بوده است.نمی‌دانم چرا باید این تصاویر و این نام‌ها را صدایی همراهی کند که از نبود «محمد» می‌گوید، «محمد جهان‌آرا.»