دردسرهای گوشهای سنگین

او در بیمارستان تنهاست و همراهش یکی دو ساعت دیگر سر می‌رسد و تا آن موقع تیم درمانی که هر روز صبح وضع بیماران را بررسی می‌کنند آمده و رفته‌اند.

کسی در بیمارستان تاکید نکرده است که او باید همراه داشته باشد و چون ظاهرا حالش خوب است و خودش می‌تواند حرکت کند همراه او را ضروری ندانسته‌اند.

حالا دکتر آمده است و می‌خواهد شرح حال او را بپرسد. همراه بیمار تخت کناری متوجه اشتباهات دکتر و بیمار می‌شود.

بیمار مدتی قبل درد داشته است و این برای دکتر حتما علامت مهمی است.

دکتر می‌پرسد: مادر جان درد نداشته‌ای؟ پیرزن فکر می‌کند که دکتر می‌گوید: همراه نداشته‌ای؟ و او می‌گوید نه نه!

مشکلی نداری؟

باز پیرزن می‌گوید: سلامت باشی!

دکتر چیزی می‌نویسد و می‌خواهد برود که همراه مریض تخت کناری می‌گوید: معده‌اش می‌سوزد وتقریبا هر دو ساعت یک بار درد شدید دارد. میل به غذا نداشته و تهوع دارد. دیشب سرم داشت و ورم کرده بود.

دکتر علائم رامی نویسد و می‌گوید: همراه ندارد؟

زن می‌گوید: نه. خودش هم کم بیناو کم شنواست.

دکتر سری به علامت تاسف تکان می‌دهد و می‌رود.

احتمال دارد سالمندانی که چنین مشکلی دارند و تنها هستند یا در بیمارستان هنگام ویزیت دکتر تنها می‌مانند چه وضعیت خطرناکی ممکن است پیدا کنند.

به نظر می‌رسد یکی از مهم‌ترین چیزهایی که در بیمارستان‌ها کادر درمان باید به آن توجه کنند علاوه بر علائم بیماری وضعیت بینایی و شنوایی مریض است و اگر بیمار سالمند بود حتما بخواهند که همراهی درکنار او بماند تا در صورت لزوم اطلاعات کافی در مورد بیماری و روند آن را به پزشک معالج یا تیم درمانی بدهد.

گاه برخی از سالمندان دچار فراموشی یا مشکل ذهنی می‌شوند و خود نمی‌توانند به درستی پاسخ بدهند یا به علت ناآگاهی تصور می‌کنند اگر برخی از علائم را از دکتر پنهان کنند زودتر از بیمارستان مرخص خواهند شد و به خانه خواهند رفت. به این لحاظ تنها ماندن بیمار سالمند وخصوصا سالخورده در بیمارستان‌هایی که به دلیل کثرت بیمار، امکان مراقبت دقیق از بیماران وجود ندارد به مصلحت نیست و داشتن همراه برای آنان ضروری است.

این کاهش میزان شنوایی که سالمندان زیادی به آن دچار می‌شوند علاوه بر مشکلاتی که در بیمارستان، بیماران سالمند را درگیر می‌کند در سرای سالمندان نیز برای آنان می‌تواند دردسرساز باشد.

در چنین فضایی اضطراب سالمند با این ترس همراه می‌شود که مبادا سوالات، دستورالعمل‌ها و خبرهای مربوطه را خوب نشنوند. این نگرانی‌ها بی اساس هم نیستند.اگر آنها در برقراری ارتباط با کارکنان دچار مشکل شوند، ممکن است این سوء‌تفاهم‌ها به گونه‌ای آنها را متاثر کند و منجر به عواقب ناگواری شود.

پریناز جهان پیما کارشناس ارشد پرستاری در این مورد به خانواده افراد کم شنوا توصیه می‌کند، درخواست کنند بروشور یا جزوه‌ای در اختیارشان بگذارند که خدمات و تجهیزات مورد نیاز افراد دچار کم‌شنوایی در آن ذکر شده باشند.به عنوان مثال بعضی از سراهای سالمندان تلویزیون‌های دارای زیر نویس وسایل ارتباطی فردی و تلفن‌های با صدای تقویت شده دارند.

وی توصیه می‌کند: دقت شود در کارتی که بالای سر وی قرار داده شده است به کاهش شنوایی او اشاره شده است یا خیر.کارت یا سمبل بین‌المللی کم شنوایی باید در صورت رضایت فرد روی در هم نصب شود.

با در نظر گرفتن مشکلات مشابهی که فرد کم شنوا در مراکز درمانی هم با آن روبه‌روست به نظر می‌رسد نیاز باشد در صورت سالمند بودن بیمار در بیمارستان نیز چنین تدبیری اتخاذ شود و درصورتی که بیمار کم شنوا باشد همین نماد یا کلمه کم شنوا بالای تختش نصب شود.

به سالمندان بگویید، اگر متوجه صحبت‌های پرسنل نشدند از آنها بخواهد اطلاعات مربوطه را تکرار کنند یا به صورت نوشته در اختیارش قرار دهند. اگر سالمندان وانمود کنند متوجه گفته‌ها شده‌اند، ممکن است اطلاعات مهمی را از دست بدهند.در مورد نوع داروهایی که برایشان تجویز شده است سوال کنید؛ زیرا برخی از داروها ممکن است به شنوایی آسیب برساند. ممکن است سالمند مایل باشد چگونگی مصرف داروها را برایش تکرار کنند تا مطمئن شود متوجه مقدار مصرف،شیوه مصرف و اثرات آنها شده است، حتما از آنها بخواهید این اطلاعات را به صورت نوشته در اختیار وی بگذارند تا در صورت داشتن سواد، خود یا اگر بی سواد بود همراه او از آن استفاده کنند.

علاوه براین در صورتی که سالمند از سمعک استفاده می‌کند و خود قادر نیست امور مربوط به آن را انجام دهد،خانواده یا دوستان او باید در مورد چگونگی نصب و مراقبت و استفاده از آن به کسی که در ارتباط با او و مراقب وی است آموزش دهند.

ماندانا ملاعلی