حاشیه، هنوز وارد کار ما نشده است

آیا با 26 سال سابقه ریاست در فدراسیون جانبازان و معلولین فکر نمی‌کنید دچار اشباع شده باشید؟

شاید اگر 26 سال ریاست هر فدراسیونی غیر از فدراسیون جانبازان و معلولین را داشتم به یقین تا الان اشباع شده بودم، ولی نه اینجا یک فدراسیون معمولی است و نه من خود را رئیس می‌دانم. من از ابتدا به عشق خدمت به جانبازان و معلولان کشورم وارد این فدراسیون شدم چراکه خود نیز با این قشر غریبه نیستم و اعتقاد دارم اگر تا امروز توانستم خدمتی به این عزیزان بکنم به دلیل فضای خاص موجود در بین آنهاست. همین باعث می‌شود که روز به روز بیشتر تشنه خدمت شوم.

شما در حال حاضر ریاست کمیته پارالمپیک کشورمان را نیز به عهده دارید. فکر نمی‌کنید حضور همزمان در 2 جایگاه متمایز از کیفیت کار شما می‌کاهد؟

برخلاف شما من اصلا این طور فکر نمی‌کنم، چراکه این دو نهاد مستقیم با هم در ارتباط هستند و هر دو، یک قشر را تحت پوشش قرار می‌دهند، پس مغایرتی با هم ندارند. در حال حاضر حدود 8 سال است که بر مبنای نیاز قانونی ما اقدام به تشکیل کمیته ملی پارالمپیک کرده‌ایم که خوشبختانه در همان سال‌های اولیه اساسنامه آن به تصویب کمیته بین‌المللی پارالمپیک رسید و در حال حاضر هم افتخار این را دارم که بگویم به پشتوانه تشکیل همین کمیته، تیم‌های ملی جانبازان و معلولین ما توانسته‌اند در بزرگ‌ترین میدان ورزشی یعنی بازی‌های پارالمپیک افتخارآفرینی کنند و رشد چشمگیر خود را به تمام مردم دنیا نشان دهند.

به عنوان یکی از مدیرانی که طبق نظر سازمان بازرسی کل کشور دوشغله محسوب می‌شوید، چقدر با حذف دوشغله‌ها از ورزش کشور موافق هستید؟

بنده مطیع قانون هستم و معتقدم مقاومت در مقابل قانون به هیچ عنوان عاقلانه نیست. طبق قانون دوشغله بودن تخلف محسوب می‌شود، اما باز هم طبق همان قانون شغل تعریف دارد. در قانون شغل به پست سازمانی ثابت گفته می‌شود که دارای حقوق و ساعت کاری مشخص باشد که دقیقا این تعریف مغایر اساسنامه پارالمپیک و فدراسیون‌های ورزشی است؛ چراکه در اساسنامه پارالمپیک اعضای کمیته حقوق ثابت دریافت نمی‌کنند و ضمنا ساعت کاری مشخصی هم ندارند. پس به این نتیجه می‌رسیم که حضور در کمیته پارالمپیک و فدراسیون شغل محسوب نمی‌شود.

به هر حال امیدوارم مجلس شورای اسلامی که وظیفه تفسیر قانون را به عهده دارد هر چه زودتر این مشکل را رفع کند تا ناخواسته خطری متوجه ورزش کشور نشود.

تعریف ریاست در فدراسیون‌ها و کمیته‌های ملی المپیک و پارالمپیک چقدر با واقعیت امروز ورزش کشور ما همخوانی دارد؟ آیا واقعا مدیران ما طبق اساسنامه حقوقی دریافت نمی‌کنند؟

به نظر من، ما به اساسنامه کمیته ملی المپیک و پارالمپیک نزدیک‌تریم تا تعریف شغل. حرفم را با این سند محکم می‌کنم که اگر کمیته بین‌المللی المپیک و پارالمپیک طبق اساسنامه مصوب مغایرتی در نحوه مدیریت ما بیابند، حتما ما را تحریم خواهند کرد و همین تحریم برای ورزش ما گران تمام می‌شود.

همیشه با وجود افتخارآفرینی‌های جانبازان و معلولین کشورمان در میدان‌های بزرگ بین‌المللی بخصوص پارالمپیک شاهد کم‌لطفی در اهدای جوایز به این عزیزان بوده‌ایم. چقدر برای احقاق حقوقشان تلاش کرده‌اید؟

همیشه سعی کرده‌ام به این قضیه احساسی نگاه نکنم.مطمئنا من هم از این تبعیض ناراضی هستم، چراکه معتقدم اگر قرار است تبعیضی وجود داشته باشد باید بالعکس باشد؛ ولی همیشه در حد گلایه بوده است، باور کنید من و تمام اعضای تیم ملی جانبازان و معلولان حتی توقع جوایز برابر با ورزشکاران دیگر را نداریم، چراکه می‌دانیم این موضوع بار مالی سنگینی را به عهده سازمان تربیت بدنی خواهد گذاشت، ولی بزرگ‌ترین توقع ما توزیع منصفانه جوایز است؛ البته با کمال خرسندی باید بگویم در پارالمپیک پکن کمی از این تبعیض‌ها از بین رفت و قدم اساسی برداشته شد. ملی‌پوشان ما همیشه دوست داشتند مقام‌های عالی‌رتبه کشور در اردوها و مسابقه‌های آنها حضور پیدا کنند، سال گذشته در حین بازی‌های پارالمپیک رئیس‌جمهور کشورمان مهمان کاروان ورزشی جانبازان و معلولین بود. این مساله نه‌تنها روحیه بچه‌ها را مضاعف کرده بود، بلکه از نظر بین‌المللی هم ما را صاحب جایگاه ویژه‌ای در میان دیگر کشورها کرد؛ البته پس از آن افزایش جوایز ملی‌پوشان و پرداخت بموقع آنها موجب بالا رفتن انگیزه بچه‌ها شد تا جایی که در حال حاضر ایران از نظر اهدای جوایز به مدال‌آوران جانباز و معلول جزو 3 کشور اول دنیاست.

همیشه در ورزش جانبازان و معلولین، بیشتر شاهد روح ایثارگری و جوانمردی بوده‌ایم. فکر می‌کنید علت آن به چه چیزی برمی‌گردد؟

اولین دلیل آن نوپا بودن این ورزش است. این‌که هنوز در ورزش جانبازان و معلولین حاشیه‌های اجتناب‌ناپذیر ورزش حرفه‌ای رسوخ نکرده و روح آن را آلوده نساخته است. دلیل دیگر آن برمی‌گردد به وجود انکارناپذیر مجروحان 8 سال دفاع مقدس که ذات ورزش جانبازان و معلولین را با ایثار و ازخودگذشتگی مانوس کرده، به طوری که هر کس وارد این فضا می‌شود دل کندن از آن برایش دشوار است. در ورزش جانبازان و معلولین‌ حاشیه‌های منفی ورزش جایگاهی ندارد و همین موضوع رشد اخلاق را در این ورزش دوچندان کرده است.

پس از گذشت بیش از 20 سال از دفاع مقدس به نظر می‌رسد جانبازان ما کم‌کم به مرز بازنشستگی نزدیک می‌شوند و تیم ملی جانبازان و معلولین ما تنها به نام معلولین بسنده خواهد کرد. در این خصوص چه راهکاری دارید؟

بله، دقیقا می‌توان گفت پس از بازی‌های پارالمپیک لندن، آخرین جانباز ملی پوش ما نیز از ورزش قهرمانی خداحافظی خواهد کرد؛ ولی این به معنای جدایی کامل جانبازان از ورزش نیست، چون کسانی که معلولیتی در بدن خود دارند می‌دانند کناره‌گیری از ورزش، آنها را با مشکلات جسمی محسوس‌تری مواجه خواهد کرد.

با علم به این قضیه می‌توان گفت انس این عزیزان با ورزش به این زودی‌ها پایان نمی‌یابد. ورزش ما با تمام امکانات خود در خدمت آنهاست و گفتنی است در حال حاضر بیش از 75 درصد از بدنه اصلی ورزش قهرمانی ما را ورزشکاران جوان معلول تشکیل می‌دهند، لذا با برنامه‌ریزی‌ که فدراسیون انجام داده ورزش قهرمانی از این انفصال متضرر نخواهد شد.

امسال برای ورزش جانبازان و معلولین سالی بسیار پر مشغله خواهد بود. برای بهتر ظاهر شدن در پیکارهای پیش‌رویتان چه تدابیری اندیشیده‌اید؟

در حال حاضر مهم‌ترین مسابقه‌هایی که پیش‌رو داریم دومین دوره بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی است که مهر و آبان امسال به میزبانی کشورمان برگزار خواهد شد. این بازی‌ها از چند نظر برای ما حائز اهمیت است. اول اسلامی بودن آن که نمایش اقتدار کشورهای مسلمان به جهانیان است و دیگری میزبانی کشورمان که در جایگاه خود مساله آبروی ملی را به میان می‌کشد. بنده معتقدم برای حفظ این آبروی ملی نیاز به مشارکت دسته جمعی در برگزاری هر چه قوی‌تر این بازی‌ها داریم. در ضمن این بازی‌ها می‌تواند نقطه آغازی جهت شرکت در بازی‌های آسیایی گوانگجو و المپیک لندن باشد. در کنار بازی‌های همبستگی ما مسابقه‌های قهرمانی جوانان آسیا (ژاپن)، مسابقه‌های جهانی هندوستان و میزبانی مسابقه‌های جهانی والیبال نشسته را پیش‌رو داریم که فدراسیون با برنامه‌ریزی مدون و برگزاری اردوهای منسجم و هدفدار و همچنین پیش‌بینی بازی‌های تدارکاتی داخلی و خارجی به استقبال آنها می‌رود.

مجموعه ورزشی اختصاصی جانبازان و معلولین‌ چندی پیش افتتاح و مورد بهره‌برداری قرار گرفت، در حالی است که این مجموعه هنوز کاملا به مرز آمادگی نرسیده است. دلیل این همه تعجیل در افتتاح چیست؟

ببینید یکی از ابزارهای مهم در موفقیت هر ورزش داشتن مکان و تجهیزات تخصصی است. ما از ابتدای تاسیس فدراسیون با مشکل نبود مجموعه‌های ورزشی تخصصی دست و پنجه نرم می‌کردیم تا این‌که با کمک سازمان تربیت بدنی موفق به ساخت مجموعه ورزشی اختصاصی جانبازان و معلولین‌ شدیم. این مجموعه تا پایان اردیبهشت‌ماه تکمیل خواهد شد و قادر خواهد بود تا تمامی نیازهای ورزش‌های سالنی جانبازان را رفع کند. ورزشکاران ما نیازمند مکان‌های مخصوص هستند و رفت وآمد و ورزش در هر مکانی برایشان امکان‌پذیر نیست. شاید این موضوع منطقی‌ترین دلیل افتتاح زودهنگام این مجموعه بود.

پیش از این جانبازان و معلولین‌ کجا تمرین می‌کردند؟

در مکان‌های ورزشی که فدراسیون به همین منظور اجاره می‌کرد.

آیا این مکان‌ها به لحاظ غیرتخصصی بودن مشکل‌ساز نبود؟

دقیقا همین طور بود. متاسفانه چون این مکان‌ها اساسا برای ورزشکاران غیرمعلول تعبیه شده بود برای رفت و آمد جانبازان و معلولین‌ بسیار مشکل‌ساز بود. از طرفی اجاره مرتب این مکان‌ها هزینه‌های سنگین مالی را در بر می‌گرفت که گاهی در پرداخت آن با کمبود اعتبار مواجه می‌شدیم.

ملی پوشان بسکتبال با ویلچر ما هنوز از شرکت در مسابقه‌های بین‌المللی محروم هستند. با توجه به مسابقه‌های پیش‌رو چه تدابیری برای رفع این محرومیت اندیشیده‌اید؟

متاسفانه به دلیل جریاناتی که در بازی‌های پارالمپیک پکن اتفاق افتاد 4 سال محرومیت و 5 هزار دلار جریمه برای ما در نظر گرفته شد که طی رایزنی‌های انجام شده توانستیم فعلا از لژیونرهای تیم ملی بسکتبال با ویلچر رفع محرومیت کنیم که البته امیدوارم به پیوست آن، کل ملی‌پوشان ما از محرومیت رها شوند.

مهم‌ترین مشکلاتی که در حال حاضر جامعه ورزشی جانبازان و معلولین ما با آن دست به گریبانند، کدام است؟

مشکل امروز ما همان بحث همیشگی مستمری ورزشکاران جانباز و معلول است که متاسفانه با وجود مشکلات دارو و درمان و همچنین از کارافتادگی آنها، صندوق حمایت از قهرمانان مبلغ بسیار ناچیزی به آنها اختصاص داده و متاسفانه علی‌رغم تلاش‌های فدراسیون هنوز حقوق ثابتی برای امرار معاش آنها در نظر گرفته نشده است.

ورزش جانبازان و معلولین‌ به دلیل شرایط خاص ورزشکارانش نیاز به نیروهای متخصص دارد. چه اقداماتی در خصوص کادرسازی انجام داده‌اید؟

طی سال گذشته و 2 سال آینده سیاست فدراسیون بر پایه ارتقای دانش فنی و علمی معلولین پایه‌گذاری‌شده و به دنبال آن ما تا امروز توانستیم با تربیت 2500 داور و مربی در رده مردان و زنان تا حدودی خود را به اهداف آموزشی فدراسیون نزدیک‌تر ببینیم.

در حال حاضر خانواده‌های بسیاری هستند که به دلیل ناآگاهی از فعالیت ورزشی معلولین، آنها را در منزل محبوس کرده‌اند. در این ارتباط چاره‌ای اندیشیده‌اید؟

بله، ولی متاسفانه تاکنون اطلاع رسانی درستی در این زمینه انجام نشده است. ما در حال حاضر 15 رشته ورزشی ویژه معلولین با کلاس‌بندی‌های مختلف داریم.

فدراسیون حتی برای معلولین کلاس‌های پایین مانند گروه‌های ضایعات نخاعی هم ورزشی به اسم بوچیا در نظر گرفته تا آنها هم بتوانند با حضور در میدان‌های ورزشی خلا جسمانی خود را از میان ببرند.

نکته پایانی؟

امیدوارم هر چه زودتر این حاشیه‌های کشنده از ورزش ما برای همیشه پاک شود. ما تا وقتی در ورزش اسیر حاشیه هستیم جز عقب‌ماندگی چیزی عایدمان نخواهد شد.

منیره جامی